حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَكُنْتُ رَجُلًا ذَرِبَ اللِّسَانِ عَلَى أَهْلِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَشِيتُ أَنْ يُدْخِلَنِي لِسَانِي النَّارَ قَالَ فَأَيْنَ أَنْتَ مِنْ الِاسْتِغْفَارِ إِنِّي لَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي الْيَوْمِ مِائَةًقَالَ أَبُو إِسْحَاقَ ذَكَرْتُهُ لِأَبِي بُرْدَةَ فَقَالَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ
Huzayfa aytdi: Men ahlimga nisbatan tili oʻtkir kishi edim. Shunda: «Yo Rasululloh! Tilim meni doʻzaxga kiritib qoʻyishidan qoʻrqdim», dedim. U zot: «Istigʻfordan qayerdasan? Albatta men kuniga yuz marta Allohdan magʻfirat soʻrayman», dedilar. Abu Ishoq aytdi: Men buni Abu Burdaga zikr qilgan edim, u: «Va atubu ilayh (va Unga tavba qilaman)», dedi.Ҳузайфа айтди: Мен аҳлимга нисбатан тили ўткир киши эдим. Шунда: «Ё Расулуллоҳ! Тилим мени дўзахга киритиб қўйишидан қўрқдим», дедим. У зот: «Истиғфордан қаердасан? Албатта мен кунига юз марта Аллоҳдан мағфират сўрайман», дедилар. Абу Ишоқ айтди: Мен буни Абу Бурдага зикр қилган эдим, у: «Ва атубу илайҳ (ва Унга тавба қиламан)», деди.