حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ قَالَ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ قَالَ حَدَّثَنِي عُثْمَانُ بْنُ زُفَرَ الْجُهَنِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الْأَشَدِّ السُّلَمِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَكُنْتُ سَابِعَ سَبْعَةٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَأَمَرَنَا نَجْمَعُ لِكُلِّ رَجُلٍ مِنَّا دِرْهَمًا فَاشْتَرَيْنَا أُضْحِيَّةً بِسَبْعِ الدَّرَاهِمِ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقَدْ أَغْلَيْنَا بِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ أَفْضَلَ الضَّحَايَا أَغْلَاهَا وَأَسْمَنُهَا وَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ رَجُلٌ بِرِجْلٍ وَرَجُلٌ بِرِجْلٍ وَرَجُلٌ بِيَدٍ وَرَجُلٌ بِيَدٍ وَرَجُلٌ بِقَرْنٍ وَرَجُلٌ بِقَرْنٍ وَذَبَحَهَا السَّابِعُ وَكَبَّرْنَا عَلَيْهَا جَمِيعًا

Abul Ashadd as-Sulamiy otasidan, u bobosidan rivoyat qiladi: «Men Rasululloh ﷺ bilan birga boʻlgan yetti kishining yettinchisi edim. U zot bizga har birimizdan bir dirhamdan yigʻishni buyurdilar; biz yetti dirhamga bir qurbonlik sotib oldik. Biz: ‹Ey Allohning Rasuli, biz uni qimmatga oldik›, dedik. Rasululloh ﷺ: ‹Albatta, qurbonliklarning eng afzali eng qimmati va eng semizidir›, dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ buyurdilar: bir kishi bir oyogʻidan, bir kishi ikkinchi oyogʻidan, bir kishi bir qoʻlidan, bir kishi ikkinchi qoʻlidan, bir kishi bir shoxidan, bir kishi ikkinchi shoxidan ushladi; yettinchisi esa uni soʻydi va biz hammamiz unga takbir aytdik».Абул Ашадд ас-Суламий отасидан, у бобосидан ривоят қилади: «Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга бўлган етти кишининг еттинчиси эдим. У зот бизга ҳар биримиздан бир дирҳамдан йиғишни буюрдилар; биз етти дирҳамга бир қурбонлик сотиб олдик. Биз: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, биз уни қимматга олдик›, дедик. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта, қурбонликларнинг энг афзали энг қиммати ва энг семизидир›, дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ буюрдилар: бир киши бир оёғидан, бир киши иккинчи оёғидан, бир киши бир қўлидан, бир киши иккинчи қўлидан, бир киши бир шохидан, бир киши иккинчи шохидан ушлади; еттинчиси эса уни сўйди ва биз ҳаммамиз унга такбир айтдик».

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ حَدَّثَنَا بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَجُلًا يُصَلِّي وَفِي ظَهْرِ قَدَمِهِ لُمْعَةٌ قَدْرُ الدِّرْهَمِ لَمْ يُصِبْهَا الْمَاءُ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُعِيدَ الْوُضُوءَ

Nabiy ﷺning baʼzi sahobalaridan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ namoz oʻqiyotgan bir kishini koʻrdilar — uning oyogʻi ustida dirham miqdoricha, suv tegmagan bir joy quruq qolgan edi. Shunda Rasululloh ﷺ unga tahoratni qaytarishni buyurdilar.Набий ﷺнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқиётган бир кишини кўрдилар — унинг оёғи устида дирҳам миқдорича, сув тегмаган бир жой қуруқ қолган эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга таҳоратни қайтаришни буюрдилар.