Mansur al-Kalbiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Dihya ibn Xalifa (roziyallohu anhu) Ramazonda oʻz qishlogʻidan Uqba qishlogʻiga yaqin joygacha chiqdi. Soʻngra u roʻzasini ochdi, u bilan birga bir qancha odamlar ham roʻzasini ochdi, boshqalari esa roʻzani ochishni yoqtirmadilar. U oʻz qishlogʻiga qaytib kelganida shunday dedi: «Vallohi, bugun men shunday ishni koʻrdimki, uni koʻraman deb oʻylamagan edim. Bir qavm Rasululloh ﷺning va u zotning sahobalarining hidoyatidan yuz oʻgirdilar». U buni roʻza tutganlarga qarata aytdi. Soʻngra shu choqda: «Ey Alloh, meni Oʻzingga ol!» dedi.Мансур ал-Калбий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Диҳя ибн Халифа (розияллоҳу анҳу) Рамазонда ўз қишлоғидан Уқба қишлоғига яқин жойгача чиқди. Сўнгра у рўзасини очди, у билан бирга бир қанча одамлар ҳам рўзасини очди, бошқалари эса рўзани очишни ёқтирмадилар. У ўз қишлоғига қайтиб келганида шундай деди: «Валлоҳи, бугун мен шундай ишни кўрдимки, уни кўраман деб ўйламаган эдим. Бир қавм Расулуллоҳ ﷺнинг ва у зотнинг саҳобаларининг ҳидоятидан юз ўгирдилар». У буни рўза тутганларга қарата айтди. Сўнгра шу чоқда: «Эй Аллоҳ, мени Ўзингга ол!» деди.