حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَمَّا نَزَلَتْ آيَةُ الْخِيَارِ دَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا عَائِشَةُ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَذْكُرَ لَكِ أَمْرًا فَلَا تَقْضِينَ فِيهِ شَيْئًا دُونَ أَبَوَيْكِ فَقَالَتْ وَمَا هُوَ قَالَتْ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَ عَلَيَّ هَذِهِ الْآيَةَ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ} {إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ} الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَتْ فَقُلْتُ قَدْ اخْتَرْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولَهُ قَالَتْ فَفَرِحَ بِذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ixtiyor oyati nozil boʻlganida Rasululloh ﷺ meni chaqirib: «Ey Oisha, men senga bir ishni aytmoqchiman, sen bu haqda ota-onang bilan maslahatlashmasdan hech narsa hal qilmagin», dedilar. Men: «U nima?» dedim. Soʻng Rasululloh ﷺ meni chaqirib, menga bu oyatni oʻqib berdilar: ‹Ey Nabiy, ayollaringga ayt... agar sizlar Allohni, Uning Rasulini va oxirat diyorini istasangiz...› — butun oyatni. Men: «Men Alloh azza va jallani va Uning Rasulini ixtiyor qildim», dedim. Shundan Rasululloh ﷺ xursand boʻldilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ихтиёр ояти нозил бўлганида Расулуллоҳ ﷺ мени чақириб: «Эй Оиша, мен сенга бир ишни айтмоқчиман, сен бу ҳақда ота-онанг билан маслаҳатлашмасдан ҳеч нарса ҳал қилмагин», дедилар. Мен: «У нима?» дедим. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ мени чақириб, менга бу оятни ўқиб бердилар: ‹Эй Набий, аёлларингга айт... агар сизлар Аллоҳни, Унинг Расулини ва охират диёрини истасангиз...› — бутун оятни. Мен: «Мен Аллоҳ азза ва жаллани ва Унинг Расулини ихтиёр қилдим», дедим. Шундан Расулуллоҳ ﷺ хурсанд бўлдилар.