حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ إِسْحَاقَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَمَّا نَزَلَتْ آيَةُ الْخِيَارِ دَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا عَائِشَةُ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَذْكُرَ لَكِ أَمْرًا فَلَا تَقْضِينَ فِيهِ شَيْئًا دُونَ أَبَوَيْكِ فَقَالَتْ مَا هُوَ قَالَتْ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَ عَلَيَّ هَذِهِ الْآيَةَ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ} {إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ} الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَتْ فَقُلْتُ قَدْ اخْتَرْتُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَتْ فَفَرِحَ لِذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Ixtiyor oyati nozil boʻlganida, Rasululloh ﷺ meni chaqirib: «Ey Oisha, men senga bir ishni aytmoqchiman; sen bu haqda ota-onangdan (maslahat soʻramay) hech narsa hal qilmagin», dedilar. U: «U nima?» dedi. U aytdi: Soʻng Rasululloh ﷺ meni chaqirib, menga mana bu oyatni: ‹Ey Nabiy, xotinlaringga ayt›, ‹Agar sizlar Allohni, Uning Rasulini va oxirat diyorini istasangiz› — oyatni toʻla oʻqib berdilar. U aytdi: Men: «Men Allohni va Uning Rasulini tanladim», dedim. U aytdi: Rasululloh ﷺ bundan xursand boʻldilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Ихтиёр ояти нозил бўлганида, Расулуллоҳ ﷺ мени чақириб: «Эй Оиша, мен сенга бир ишни айтмоқчиман; сен бу ҳақда ота-онангдан (маслаҳат сўрамай) ҳеч нарса ҳал қилмагин», дедилар. У: «У нима?» деди. У айтди: Сўнг Расулуллоҳ ﷺ мени чақириб, менга мана бу оятни: ‹Эй Набий, хотинларингга айт›, ‹Агар сизлар Аллоҳни, Унинг Расулини ва охират диёрини истасангиз› — оятни тўла ўқиб бердилар. У айтди: Мен: «Мен Аллоҳни ва Унинг Расулини танладим», дедим. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ бундан хурсанд бўлдилар.