حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَائِشَةَ كَانَتْ تَقُولُمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي سُبْحَةَ الضُّحَى قَالَ وَكَانَتْ عَائِشَةُ تُسَبِّحُهَا وَكَانَتْ تَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَتْرُكُ الْعَمَلَ خَشْيَةَ أَنْ يَسْتَنَّ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ
Oisha (roziyallohu anho) shunday der edi: Rasululloh ﷺ zuho namozini oʻqimas edilar. (Rovi) aytdi: Oisha esa uni oʻqir edi va: «Albatta, Rasululloh ﷺ odamlar unga ergashib, u ularga farz qilib qoʻyilishidan qoʻrqib, bir amalni tark qilar edilar», der edi.Оиша (розияллоҳу анҳо) шундай дер эди: Расулуллоҳ ﷺ зуҳо намозини ўқимас эдилар. (Рови) айтди: Оиша эса уни ўқир эди ва: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ одамлар унга эргашиб, у уларга фарз қилиб қўйилишидан қўрқиб, бир амални тарк қилар эдилар», дер эди.