حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ الْمَاهِرُ فِي الْقُرْآنِ مَعَ السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ وَالَّذِي يَقْرَأُ وَهُوَ عَلَيْهِ شَاقٌّ يَتَتَعْتَعُ فِيهِ لَهُ أَجْرَانِ اثْنَانِ
Oisha (roziyallohu anho)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Qurʼonni mohirlik bilan oʻqiydigan kishi ulugʻ va yaxshi elchi (farishta)lar bilan birgadir. Qurʼonni oʻqish ogʻir kelib, unda tutilib-tutilib qoladigan kishiga esa ikki ajr bordir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Қуръонни моҳирлик билан ўқийдиган киши улуғ ва яхши элчи (фаришта)лар билан биргадир. Қуръонни ўқиш оғир келиб, унда тутилиб-тутилиб қоладиган кишига эса икки ажр бордир», дедилар.