حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ عَنْ عِمْرَانَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَقَالَتْ حَاضَتْ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَيٍّ وَهِيَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِنًى بَعْدَ أَنْ أَفَاضَتْ قَالَتْ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ النَّفْرِ ذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عَسَى أَنْ تَحْبِسَنَا قَالَ فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا قَدْ كَانَتْ طَافَتْ بِالْبَيْتِ قَالَ فَلْتَنْفِرْ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Safiya bint Huyay Rasululloh ﷺ bilan birga Minoda — ifoza (tavofini) qilganidan keyin — hayz koʻrdi. Nafr kuni boʻlganda, bu Rasululloh ﷺga zikr qilindi. U zot: «U bizni ushlab qolsa kerak», dedilar. Shunda: «Yo Rasululloh, u Baytni tavof qilgan edi», deyildi. U zot: «Unda joʻnayversin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Сафия бинт Ҳуяй Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Минода — ифоза (тавофини) қилганидан кейин — ҳайз кўрди. Нафр куни бўлганда, бу Расулуллоҳ ﷺга зикр қилинди. У зот: «У бизни ушлаб қолса керак», дедилар. Шунда: «Ё Расулуллоҳ, у Байтни тавоф қилган эди», дейилди. У зот: «Унда жўнайверсин», дедилар.