قَالَ عَبْد اللَّهِ وَجَدْتُ هَذَا الْحَدِيثَ فِي كِتَابِ أَبِي بِخَطِّ يَدِهِ لَمْ يَسْمَعْ عَبْدُ اللَّهِ هَذَا الْحَدِيثَ يَعْنِي حَدِيثَ جَابِرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا خَرَجَ مِنْ الْخَلَاءِ تَوَضَّأَ
Abdulloh aytdi: Men bu hadisni otamning kitobida uning oʻz qoʻl yozuvida topdim; Abdulloh bu hadisni — yaʼni Jobirning hadisini — eshitmagan. Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ hojatxonadan chiqqanlarida tahorat qilar edilar.Абдуллоҳ айтди: Мен бу ҳадисни отамнинг китобида унинг ўз қўл ёзувида топдим; Абдуллоҳ бу ҳадисни — яъни Жобирнинг ҳадисини — эшитмаган. Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ҳожатхонадан чиққанларида таҳорат қилар эдилар.