حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا أَبُو شَدَّادٍ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُخَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا كُنَّا بِالْحُرِّ انْصَرَفْنَا وَأَنَا عَلَى جَمَلٍ وَكَانَ آخِرُ الْعَهْدِ مِنْهُمْ وَأَنَا أَسْمَعُ صَوْتَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بَيْنَ ظَهْرَيْ ذَلِكَ السَّمُرِ وَهُوَ يَقُولُ وَا عَرُوسَاهْ قَالَتْ فَوَاللَّهِ إِنِّي لَعَلَى ذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ أَنْ أَلْقِي الْخِطَامَ فَأَلْقَيْتُهُ فَأَعْقَلَهُ اللَّهُ بِيَدِهِ
Mujohid aytdi: Oisha (roziyallohu anho) dedilar: Biz Nabiy ﷺ bilan birga chiqdik. Hurrga yetganimizda qaytdik, men esa tuya ustida edim. Bu ular bilan boʻlgan oxirgi ahd edi. Men Nabiy ﷺning ovozlarini — u zot oʻsha samur daraxtlari orasida boʻlgan holda — eshitib turardim; u zot: «Vo arusoh!» der edilar. (Oisha) aytdi: Allohga qasamki, men shu holatda ekanimda, bir munodiy: «Jilovni tashla!» deb nido qildi. Men uni tashladim, Alloh esa uni Oʻz qoʻli bilan toʻxtatib qoʻydi.Мужоҳид айтди: Оиша (розияллоҳу анҳо) дедилар: Биз Набий ﷺ билан бирга чиқдик. Ҳуррга етганимизда қайтдик, мен эса туя устида эдим. Бу улар билан бўлган охирги аҳд эди. Мен Набий ﷺнинг овозларини — у зот ўша самур дарахтлари орасида бўлган ҳолда — эшитиб турардим; у зот: «Во арусоҳ!» дер эдилар. (Оиша) айтди: Аллоҳга қасамки, мен шу ҳолатда эканимда, бир мунодий: «Жиловни ташла!» деб нидо қилди. Мен уни ташладим, Аллоҳ эса уни Ўз қўли билан тўхтатиб қўйди.