حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ عَلَيَّ بَيْتِي فِي إِزَارٍ وَرِدَاءٍ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَبَسَطَ يَدَهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَأَيُّ عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ شَتَمْتُ أَوْ آذَيْتُ فَلَا تُعَاقِبْنِي فِيهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ izor va rido (yopingʻich)da mening uyimga kirdilar, soʻng qiblaga yuzlanib, qoʻllarini yoydilar va: «Allohim, men faqat bir insonman; bandalaringdan qaysi bir bandani soʻkkan yoki unga ozor bergan boʻlsam, buning uchun meni jazolamagin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ изор ва ридо (ёпинғич)да менинг уйимга кирдилар, сўнг қиблага юзланиб, қўлларини ёйдилар ва: «Аллоҳим, мен фақат бир инсонман; бандаларингдан қайси бир бандани сўккан ёки унга озор берган бўлсам, бунинг учун мени жазоламагин», дедилар.