حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَيْتِي فِي إِزَارٍ وَرِدَاءٍ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَبَسَطَ يَدَهُ وَقَالَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَأَيُّ عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ ضَرَبْتُ أَوْ آذَيْتُ فَلَا تُعَاقِبْنِي فِيهِ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ mening uyimga izor va rido (yopinchiq)da kirdilar, soʻng qiblaga yuzlanib, qoʻllarini yoydilar va: «Allohim, men ham faqat bir insonman. Bandalaringdan qaysi bir bandani urgan yoki unga ozor bergan boʻlsam, meni buning uchun jazolamagin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ менинг уйимга изор ва ридо (ёпинчиқ)да кирдилар, сўнг қиблага юзланиб, қўлларини ёйдилар ва: «Аллоҳим, мен ҳам фақат бир инсонман. Бандаларингдан қайси бир бандани урган ёки унга озор берган бўлсам, мени бунинг учун жазоламагин», дедилар.