حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي مَرَّةً أُخْرَى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الْخَفَّافُ عَنِ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَلَقِيتُ ابْنَ صَائِدٍ مَرَّتَيْنِ فَأَمَّا مَرَّةً فَلَقِيتُهُ وَمَعَهُ أَصْحَابُهُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ وَنَخَرَ كَأَشَدِّ نَخِيرِ حِمَارٍ سَمِعْتُهُ قَالَ فَزَعَمَ أَصْحَابِي أَنِّي ضَرَبْتُهُ بِعَصًا كَانَتْ مَعِي حَتَّى انْكَسَرَتْ وَأَمَّا أَنَا فَلَمْ أَشْعُرْ بِذَلِكَ فَدَخَلْتُ عَلَى أُخْتِي حَفْصَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَأَخْبَرْتُهَا بِذَلِكَ فَقَالَتْ وَمَا أَرَدْتَ إِلَيْهِ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّهُ قَالَ إِنَّ أَوَّلَ خُرُوجِهِ عَلَى النَّاسِ لِغَضْبَةٍ يَغْضَبُهَا
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Ibn Soidni ikki marta uchratdim. Bir marta uni sheriklari bilan birga uchratdim, deb hadisni zikr qildi. U aytdi: Va u men eshitgan eng qattiq eshak hangrashiday hangrab yubordi. Sheriklarim men uni oʻzimda bor tayoq bilan singuncha urdim, deb daʼvo qildilar, ammo men buni sezmadim. Soʻng singlim, moʻminlarning onasi Hafsaning huzuriga kirib, unga buni xabar qildim. U: «Undan nima istading? Bilmaysanmi, u: ‹Uning odamlarga birinchi chiqishi oʻzi gʻazablanadigan bir gʻazab sababli boʻladi›, deganlar», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Ибн Соидни икки марта учратдим. Бир марта уни шериклари билан бирга учратдим, деб ҳадисни зикр қилди. У айтди: Ва у мен эшитган энг қаттиқ эшак ҳанграшидай ҳанграб юборди. Шерикларим мен уни ўзимда бор таёқ билан сингунча урдим, деб даъво қилдилар, аммо мен буни сезмадим. Сўнг синглим, мўминларнинг онаси Ҳафсанинг ҳузурига кириб, унга буни хабар қилдим. У: «Ундан нима истадинг? Билмайсанми, у: ‹Унинг одамларга биринчи чиқиши ўзи ғазабланадиган бир ғазаб сабабли бўлади›, деганлар», деди.