حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَلَقِيتُ ابْنَ صَائِدٍ مَرَّتَيْنِ فَأَمَّا مَرَّةً فَلَقِيتُهُ وَمَعَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقُلْتُ لِبَعْضِهِمْ نَشَدْتُكُمْ بِاللَّهِ إِنْ سَأَلْتُكُمْ عَنْ شَيْءٍ لَتَصْدُقُنِّي قَالُوا نَعَمْ قَالَ قُلْتُ أَتُحَدِّثُونِي أَنَّهُ هُوَ قَالُوا لَا قُلْتُ كَذَبْتُمْ وَاللَّهِ لَقَدْ حَدَّثَنِي بَعْضُكُمْ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ أَقَلُّكُمْ مَالًا وَوَلَدًا أَنَّهُ لَا يَمُوتُ حَتَّى يَكُونَ أَكْثَرَكُمْ مَالًا وَوَلَدًا وَهُوَ الْيَوْمَ كَذَلِكَ قَالَ فَحَدَّثَنَا ثُمَّ فَارَقْتُهُ ثُمَّ لَقِيتُهُ مَرَّةً أُخْرَى وَقَدْ تَغَيَّرَتْ عَيْنُهُ فَقُلْتُ مَتَى فَعَلَتْ عَيْنُكَ مَا أَرَى قَالَ لَا أَدْرِي قُلْتُ مَا تَدْرِي وَهِيَ فِي رَأْسِكَ فَقَالَ مَا تُرِيدُ مِنِّي يَا ابْنَ عُمَرَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى أَنْ يَخْلُقَهُ مِنْ عَصَاكَ هَذِهِ خَلَقَهُ وَنَخَرَ كَأَشَدِّ نَخِيرِ حِمَارٍ سَمِعْتُهُ قَطُّ فَزَعَمَ بَعْضُ أَصْحَابِي أَنِّي ضَرَبْتُهُ بِعَصًا كَانَتْ مَعِي حَتَّى تَكَسَّرَتْ وَأَمَّا أَنَا فَوَاللَّهِ مَا شَعَرْتُ فَدَخَلَ عَلَى أُخْتِهِ حَفْصَةَ فَأَخْبَرَهَا فَقَالَتْ مَا تُرِيدُ مِنْهُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّهُ قَالَ تَعْنِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ أَوَّلَ خُرُوجِهِ عَلَى النَّاسِ مِنْ غَضْبَةٍ يَغْضَبُهَاحَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الْخَفَّافُ عَنِ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ لَقِيتُ ابْنَ صَائِدٍ مَرَّتَيْنِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَأَخْبَرْتُهَا قَالَتْ مَا أَرَدْتَ إِلَيْهِ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّهُ قَالَ إِنَّ أَوَّلَ خُرُوجِهِ عَلَى النَّاسِ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Ibn Soidni ikki marta uchratdim. Bir marta uni yonida baʼzi sheriklari bilan uchratdim va ulardan baʼzisiga: «Sizlarga Alloh nomi bilan qasam beraman, agar men sizlardan bir narsani soʻrasam, menga rost aytasizlarmi?» dedim. Ular: «Ha», dedilar. Men: «Sizlar menga uning oʻsha (Dajjol) ekanini aytasizlarmi?» dedim. Ular: «Yoʻq», dedilar. Men: «Yolgʻon aytdingizlar! Allohga qasamki, sizlardan baʼzingiz menga — u oʻsha kunda mol va farzand jihatidan sizlarning eng kamingiz edi — u mol va farzand jihatidan sizlarning eng koʻpingiz boʻlmaguncha oʻlmasligini aytgan edi. Bugun esa u shundaydir», dedim. U aytdi: Soʻng u bizga gapirdi, keyin men undan ajradim. Soʻng uni yana bir marta uchratdim, koʻzi oʻzgargan edi. Men: «Koʻzing men koʻrayotgan (holga) qachon tushdi?» dedim. U: «Bilmayman», dedi. Men: «Boshingda turib bilmaysanmi?» dedim. U: «Mendan nima istaysan, ey Ibn Umar? Agar Alloh taolo uni mana shu tayogʻingdan yaratishni xohlasa, yaratadi», dedi va men eshitgan eng qattiq eshak hangrashiday hangrab yubordi. Sheriklarimdan baʼzisi men uni oʻzimda bor tayoq bilan sindirilguncha urdim, deb daʼvo qildi. Ammo men — Allohga qasamki — buni sezmadim. Soʻng u singlisi Hafsaning huzuriga kirib, unga xabar berdi. U: «Undan nima istaysan? Bilmaysanmi, u — yaʼni Nabiy ﷺ — ‹Uning odamlarga birinchi chiqishi oʻzi gʻazablanadigan bir gʻazabdan boʻladi›, deganlar», dedi. Bizga Abdulvahhob al-Xaffof, Ibn Avndan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan hadis aytdi: Men Ibn Soidni ikki marta uchratdim, deb hadisni zikr qildi, faqat u: «Men moʻminlarning onasi Hafsaning huzuriga kirib, unga xabar berdim. U: ‹Undan nima istading? Bilmaysanmi, u: Uning odamlarga birinchi chiqishi... deganlar›, dedi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Ибн Соидни икки марта учратдим. Бир марта уни ёнида баъзи шериклари билан учратдим ва улардан баъзисига: «Сизларга Аллоҳ номи билан қасам бераман, агар мен сизлардан бир нарсани сўрасам, менга рост айтасизларми?» дедим. Улар: «Ҳа», дедилар. Мен: «Сизлар менга унинг ўша (Дажжол) эканини айтасизларми?» дедим. Улар: «Йўқ», дедилар. Мен: «Ёлғон айтдингизлар! Аллоҳга қасамки, сизлардан баъзингиз менга — у ўша кунда мол ва фарзанд жиҳатидан сизларнинг энг камингиз эди — у мол ва фарзанд жиҳатидан сизларнинг энг кўпингиз бўлмагунча ўлмаслигини айтган эди. Бугун эса у шундайдир», дедим. У айтди: Сўнг у бизга гапирди, кейин мен ундан ажрадим. Сўнг уни яна бир марта учратдим, кўзи ўзгарган эди. Мен: «Кўзинг мен кўраётган (ҳолга) қачон тушди?» дедим. У: «Билмайман», деди. Мен: «Бошингда туриб билмайсанми?» дедим. У: «Мендан нима истайсан, эй Ибн Умар? Агар Аллоҳ таоло уни мана шу таёғингдан яратишни хоҳласа, яратади», деди ва мен эшитган энг қаттиқ эшак ҳанграшидай ҳанграб юборди. Шерикларимдан баъзиси мен уни ўзимда бор таёқ билан синдирилгунча урдим, деб даъво қилди. Аммо мен — Аллоҳга қасамки — буни сезмадим. Сўнг у синглиси Ҳафсанинг ҳузурига кириб, унга хабар берди. У: «Ундан нима истайсан? Билмайсанми, у — яъни Набий ﷺ — ‹Унинг одамларга биринчи чиқиши ўзи ғазабланадиган бир ғазабдан бўлади›, деганлар», деди. Бизга Абдулваҳҳоб ал-Хаффоф, Ибн Авндан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан ҳадис айтди: Мен Ибн Соидни икки марта учратдим, деб ҳадисни зикр қилди, фақат у: «Мен мўминларнинг онаси Ҳафсанинг ҳузурига кириб, унга хабар бердим. У: ‹Ундан нима истадинг? Билмайсанми, у: Унинг одамларга биринчи чиқиши... деганлар›, деди», деди.