حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ وَعَفَّانُ وَيُونُسُ قَالُوا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ أَيُّوبَ وَعُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَأَنَّهُ رَأَى ابْنَ صَائِدٍ فِي سِكَّةٍ مِنْ سِكَكِ الْمَدِينَةِ فَسَبَّهُ ابْنُ عُمَرَ وَوَقَعَ فِيهِ فَانْتَفَخَ حَتَّى سَدَّ الطَّرِيقَ فَضَرَبَهُ ابْنُ عُمَرَ بِعَصًا كَانَتْ مَعَهُ حَتَّى كَسَّرَهَا عَلَيْهِ فَقَالَتْ لَهُ حَفْصَةُ مَا شَأْنُكَ وَشَأْنُهُ مَا يُولِعُكَ بِهِ أَمَا سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّمَا يَخْرُجُ الدَّجَّالُ مِنْ غَضْبَةٍ يَغْضَبُهَا قَالَ عَفَّانُ عِنْدَ غَضْبَةٍ يَغْضَبُهَا وَقَالَ يُونُسُ فِي حَدِيثِهِ مَا تَوَالُعُكَ بِهِ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Madina koʻchalaridan birida Ibn Soidni koʻrib qoldi va uni soʻkib, unga tegdi. Shunda u shishib ketdi, hatto yoʻlni toʻsib qoʻydi. Ibn Umar uni oʻzida bor tayoq bilan urdi, hatto tayoqni unga urib sindirdi. Hafsa unga: «Sen bilan uning oʻrtasida nima bor? Nima seni unga ovora qilyapti? Rasululloh ﷺ ning: ‹Dajjol faqat oʻzi gʻazablanadigan bir gʻazabdan chiqadi›, deganlarini eshitmaganmiding?» dedi. Affon: «oʻzi gʻazablanadigan bir gʻazab paytida», dedi. Yunus esa oʻz hadisida: «mo tavoluʼuka bihi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Мадина кўчаларидан бирида Ибн Соидни кўриб қолди ва уни сўкиб, унга тегди. Шунда у шишиб кетди, ҳатто йўлни тўсиб қўйди. Ибн Умар уни ўзида бор таёқ билан урди, ҳатто таёқни унга уриб синдирди. Ҳафса унга: «Сен билан унинг ўртасида нима бор? Нима сени унга овора қиляпти? Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Дажжол фақат ўзи ғазабланадиган бир ғазабдан чиқади›, деганларини эшитмаганмидинг?» деди. Аффон: «ўзи ғазабланадиган бир ғазаб пайтида», деди. Юнус эса ўз ҳадисида: «мо таволуъука биҳи», деди.