حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حُدِّثْتُ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّهَا قَالَتْفَزِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ كَسَفَتْ الشَّمْسُ فَأَخَذَ دِرْعًا حَتَّى أَدْرَكَ بِرِدَائِهِ فَقَامَ بِالنَّاسِ قِيَامًا طَوِيلًا يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ قَالَتْ فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى الْمَرْأَةِ الَّتِي هِيَ أَكْبَرُ مِنِّي قَائِمَةً وَإِلَى الْمَرْأَةِ الَّتِي هِيَ أَسْقَمُ مِنِّي قَائِمَةً فَقُلْتُ إِنِّي أَحَقُّ أَنْ أَصْبِرَ عَلَى طُولِ الْقِيَامِ مِنْكِو قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي مَنْصُورُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أُمِّهِ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَزِعَ
Nabiy ﷺ quyosh tutilgan kuni qoʻrqib ketdilar va shoshib bir koʻylakni oldilar, hatto keyin ridolari yetkazib berildi. Soʻng odamlarga juda uzun qiyom bilan turdilar: turar, soʻng rukuʼ qilar edilar. (Asmo) dedi: Men oʻzimdan katta boʻlgan ayolga qarab turardim — u tik turgan edi, oʻzimdan koʻra kasalmandroq boʻlgan ayolga qarardim — u ham tik turgan edi. Shunda oʻzimga: «Uzun qiyomga sabr qilishga men sendan koʻra haqliroqman», dedim. Ibn Jurayj yana Mansur ibn Abdurrahmondan, u onasi Safiya binti Shaybadan, u Asmo binti Abu Bakrdan rivoyat qilib: Nabiy ﷺ qoʻrqib ketdilar, dedi.Набий ﷺ қуёш тутилган куни қўрқиб кетдилар ва шошиб бир кўйлакни олдилар, ҳатто кейин ридолари етказиб берилди. Сўнг одамларга жуда узун қиём билан турдилар: турар, сўнг рукуъ қилар эдилар. (Асмо) деди: Мен ўзимдан катта бўлган аёлга қараб турардим — у тик турган эди, ўзимдан кўра касалмандроқ бўлган аёлга қарардим — у ҳам тик турган эди. Шунда ўзимга: «Узун қиёмга сабр қилишга мен сендан кўра ҳақлироқман», дедим. Ибн Журайж яна Мансур ибн Абдурраҳмондан, у онаси Сафия бинти Шайбадан, у Асмо бинти Абу Бакрдан ривоят қилиб: Набий ﷺ қўрқиб кетдилар, деди.