حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ فِي الْمَغْرِبِ بِ ـ
﴿ الْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا ﴾ ثُمَّ مَا صَلَّى لَنَا بَعْدَهَا حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ.(Ummul-Fazl bint Horis (roziyallohu anho) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺni shom (magʻrib) namozida ‹Val-mursalaati urfan...› (Mursalot surasi, 1) bilan qiroat qilayotganini eshitdim; soʻng u zot — Alloh uni qabz qilguniga (vafot ettirguniga) qadar — bizga undan keyin (boshqa) namoz oʻqitmadilar.