حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ حَفْصَةَ بِنْتِ سِيرِينَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ بَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَ عَلَيْنَا
﴿ أَنْ لاَ يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا ﴾ وَنَهَانَا عَنِ النِّيَاحَةِ، فَقَبَضَتِ امْرَأَةٌ يَدَهَا فَقَالَتْ أَسْعَدَتْنِي فُلاَنَةُ أُرِيدُ أَنْ أَجْزِيَهَا. فَمَا قَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا فَانْطَلَقَتْ وَرَجَعَتْ فَبَايَعَهَا.(Ummu Atiyya (roziyallohu anho) aytdi:) Biz Rasululloh ﷺga bayʼat berdik; u zot bizga ‹Allohga hech narsani sherik qilmaslik (ustida)› (Mumtahana surasi, 12) (oyatini) oʻqidilar va bizni nievha (oʻ likka yigʻ i-sigʻ i bilan dod solish)dan qaytardilar. Shunda bir ayol qoʻ lini tortdi (yigʻ ib oldi) va: «Falon (ayol) menga (yigʻ ida) yordam bergan edi; men unga (xizmatini) qaytarishni (xohlayman)», dedi. Paygʻambar ﷺ unga hech narsa demadilar; u (ayol) ketdi va (soʻng) qaytdi; u zot uni (qabul qilib) bayʼat oldilar.