وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ, عَنْ أَبِيهِ, عَنْ جَدِّهِ رَفَعَهُ قَالَ: { مَنْ تَطَبَّبَ -وَلَمْ يَكُنْ بِالطِّبِّ مَعْرُوفًا- فَأَصَابَ نَفْسًا فَمَا دُونَهَا, فَهُوَ ضَامِنٌ } أَخْرَجَهُ اَلدَّارَقُطْنِيُّ, وَصَحَّحَهُ اَلْحَاكِمُ, وَهُوَ عِنْدَ أَبِي دَاوُدَ, وَالنَّسَائِيِّ وَغَيْرِهِمَا; إِلَّا أَنَّ مَنْ أَرْسَلَهُ أَقْوَى مِمَّنْ وَصَلَهُ. 1 1 - .ضعيف رواه أبو داود (4586)، والنسائي (8 /52 - 53)، وابن ماجه (3466)، والدارقطني (396)، والحاكم (412)، وهو ضعيف للعلة التي ذكرها الحافظ، ولغيرها أيضا، وكذلك ضعفه الدارقطني، والبهيقي.
Amr ibn Shuayb otasidan, u esa bobosidan marfuʼ qilib rivoyat qiladi: «Kim tabiblik qilsa-yu, tabobatda tanilgan boʻlmasa, soʻng bir jonga yoki undan kamrogʻiga zarar yetkazsa, u zomindir (tovonini toʻlaydi).»Амр ибн Шуайб отасидан, у эса бобосидан марфуъ қилиб ривоят қилади: «Ким табиблик қилса-ю, табобатда танилган бўлмаса, сўнг бир жонга ёки ундан камроғига зарар етказса, у зоминдир (товонини тўлайди).»