حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ، ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لَمِنْ حَمِدَهُ. حِينَ يَرْفَعُ صُلْبَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ، ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ ـ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ {بْنُ صَالِحٍ عَنِ اللَّيْثِ} وَلَكَ الْحَمْدُ ـ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَهْوِي، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي الصَّلاَةِ كُلِّهَا حَتَّى يَقْضِيَهَا، وَيُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الثِّنْتَيْنِ بَعْدَ الْجُلُوسِ.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan ham rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ namozga turganlarida, namozni boshlayotganda takbir aytar, soʻng rukuʼda (takbir aytar) edilar. Rukuʼdan turganda ‹Samiʼalloohu liman hamidah› der, soʻng tik turgan holda ‹Robbana lakal-hamd› der edilar. (Lays: «(Paygʻambar ﷺ) ‹Va lakal-hamd› der edilar», — dedi.) U zot sajda qilayotganda va sajdadan bosh koʻtarganda takbir aytar; yana sajda qilganda va bosh koʻtarganda takbir aytar edilar. Soʻng namoz tugaguncha butun namozda shunday qilar edilar. Ikkinchi rakatdan (at-Tahiyyat uchun oʻtirgach) turganda takbir aytar edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ҳам ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида, намозни бошлаётганда такбир айтар, сўнг рукуъда (такбир айтар) эдилар. Рукуъдан турганда ‹Самиъаллооҳу лиман ҳамидаҳ› дер, сўнг тик турган ҳолда ‹Роббана лакал-ҳамд› дер эдилар. (Лайс: «(Пайғамбар ﷺ) ‹Ва лакал-ҳамд› дер эдилар», — деди.) У зот сажда қилаётганда ва саждадан бош кўтарганда такбир айтар; яна сажда қилганда ва бош кўтарганда такбир айтар эдилар. Сўнг намоз тугагунча бутун намозда шундай қилар эдилар. Иккинчи ракатдан (ат-Таҳийят учун ўтиргач) турганда такбир айтар эдилар.