حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمَ النَّحْرِ، ثُمَّ خَطَبَ فَأَمَرَ مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ أَنْ يُعِيدَ ذَبْحَهُ فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، جِيرَانٌ لِي ـ إِمَّا قَالَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ، وَإِمَّا قَالَ بِهِمْ فَقْرٌ ـ وَإِنِّي ذَبَحْتُ قَبْلَ الصَّلاَةِ وَعِنْدِي عَنَاقٌ لِي أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ. فَرَخَّصَ لَهُ فِيهَا.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Nahr kuni namoz oʻqidilar, soʻng xutba qilib, kimki qurbonligini namozdan oldin soʻygan boʻlsa, uni qaytarishni — yaʼni boshqa qurbonlik soʻyishni — buyurdilar. Soʻng ansordan bir kishi turib: «Yo Rasululloh, qoʻshnilarim sababli (u ularni juda muhtoj yoki kambagʻal deb taʼrifladi) men namozdan oldin soʻydim. Mening bir yosh urgʻochi echkim bor — menimcha, u ikki qoʻydan yaxshiroq», — dedi. Paygʻambar ﷺ unga uni qurbonlik qilishga ruxsat berdilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Наҳр куни намоз ўқидилар, сўнг хутба қилиб, кимки қурбонлигини намоздан олдин сўйган бўлса, уни қайтаришни — яъни бошқа қурбонлик сўйишни — буюрдилар. Сўнг ансордан бир киши туриб: «Ё Расулуллоҳ, қўшниларим сабабли (у уларни жуда муҳтож ёки камбағал деб таърифлади) мен намоздан олдин сўйдим. Менинг бир ёш урғочи эчким бор — менимча, у икки қўйдан яхшироқ», — деди. Пайғамбар ﷺ унга уни қурбонлик қилишга рухсат бердилар.