حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا جَارِيَتَانِ فِي أَيَّامِ مِنًى تُدَفِّفَانِ وَتَضْرِبَانِ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَغَشٍّ بِثَوْبِهِ، فَانْتَهَرَهُمَا أَبُو بَكْرٍ فَكَشَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ وَجْهِهِ فَقَالَ " دَعْهُمَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَإِنَّهَا أَيَّامُ عِيدٍ ". وَتِلْكَ الأَيَّامُ أَيَّامُ مِنًى. وَقَالَتْ عَائِشَةُ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتُرُنِي، وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْحَبَشَةِ وَهُمْ يَلْعَبُونَ فِي الْمَسْجِدِ، فَزَجَرَهُمْ عُمَرُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُمْ، أَمْنًا بَنِي أَرْفِدَةَ ". يَعْنِي مِنَ الأَمْنِ.
Urva (Oishadan) rivoyat qiladi: Mino kunlarida (Zulhijjaning oʻn birinchi, oʻn ikkinchi va oʻn uchinchi kunlarida) Abu Bakr uning oldiga keldi — oʻsha paytda ikki yosh qiz childirma chalayotgan, Paygʻambar ﷺ esa kiyimlariga oʻrangan holda yotgan edilar. Abu Bakr ularni (qizlarni) koyidi va Paygʻambar ﷺ yuzlarini ochib, Abu Bakrga: «Ularni (oʻz holiga) qoʻy; chunki bu kunlar — iyd kunlari va Mino kunlaridir», — dedilar. Oisha yana dedi: «Bir kuni Paygʻambar ﷺ meni toʻsib turgan edilar va men masjidda habash (qul)larning (qalqon-nayza) namoyishini koʻrib turgan edim; (Umar) ularni koyidi. Paygʻambar ﷺ: ‹Ularni (oʻz holiga) qoʻy; ey Bani Arfida, (davom etinglar), sizlar omonsizlar (himoyadasizlar)›, — dedilar».Урва (Оишадан) ривоят қилади: Мино кунларида (Зулҳижжанинг ўн биринчи, ўн иккинчи ва ўн учинчи кунларида) Абу Бакр унинг олдига келди — ўша пайтда икки ёш қиз чилдирма чалаётган, Пайғамбар ﷺ эса кийимларига ўранган ҳолда ётган эдилар. Абу Бакр уларни (қизларни) койиди ва Пайғамбар ﷺ юзларини очиб, Абу Бакрга: «Уларни (ўз ҳолига) қўй; чунки бу кунлар — ийд кунлари ва Мино кунларидир», — дедилар. Оиша яна деди: «Бир куни Пайғамбар ﷺ мени тўсиб турган эдилар ва мен масжидда ҳабаш (қул)ларнинг (қалқон-найза) намойишини кўриб турган эдим; (Умар) уларни койиди. Пайғамбар ﷺ: ‹Уларни (ўз ҳолига) қўй; эй Бани Арфида, (давом этинглар), сизлар омонсизлар (ҳимоядасизлар)›, — дедилар».