حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ يَهُودِيَّةً، جَاءَتْ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ. فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُعَذَّبُ النَّاسُ فِي قُبُورِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِذًا بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ. ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا، فَكَسَفَتِ الشَّمْسُ فَرَجَعَ ضُحًى، فَمَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ ظَهْرَانَىِ الْحُجَرِ، ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى، وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ، فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ سُجُودًا طَوِيلاً ثُمَّ قَامَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ سَجَدَ وَهْوَ دُونَ السُّجُودِ الأَوَّلِ، ثُمَّ انْصَرَفَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَتَعَوَّذُوا مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ
Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Bir yahudiy ayol Oishaning oldiga — undan bir narsani soʻrash uchun — keldi, soʻng: «Alloh seni qabr azobidan saqlasin», — dedi. Bas, Oisha Rasululloh ﷺ dan: «Odamlar qabrlarida azoblanadimi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ qabr azobidan Allohga panoh tiladilar (yaʼni ‹ha› degan maʼnoda). Soʻng bir kuni Rasululloh ﷺ (biror joyga ketish uchun otga) mindilar, lekin quyosh tutildi. U zot tushdan oldin (choshgoh paytida) qaytdilar va (zavjalarining) xonalari orqasidan oʻtib, turib, (tutilish) namozini oʻqiy boshladilar, odamlar u zot orqasida turdi. U zot uzoq turdilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng birinchi turishdan qisqaroq uzoq tik turdilar, soʻng birinchi rukuʼdan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar, soʻng boshlarini koʻtarib, uzoq sajda qildilar, soʻng (ikkinchi rakat uchun) uzoq turdilar, lekin turish birinchi rakatdagidan qisqaroq edi. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq turdilar, soʻng yana birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar, soʻng birinchi sajdadan qisqaroq sajda qildilar. Soʻng namozni tugatdilar va (xutba qilib) Alloh xohlagancha (gapirdilar); va odamlarni qabr azobidan Allohga panoh tilashga buyurdilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Бир яҳудий аёл Оишанинг олдига — ундан бир нарсани сўраш учун — келди, сўнг: «Аллоҳ сени қабр азобидан сақласин», — деди. Бас, Оиша Расулуллоҳ ﷺ дан: «Одамлар қабрларида азобланадими?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тиладилар (яъни ‹ҳа› деган маънода). Сўнг бир куни Расулуллоҳ ﷺ (бирор жойга кетиш учун отга) миндилар, лекин қуёш тутилди. У зот тушдан олдин (чошгоҳ пайтида) қайтдилар ва (завжаларининг) хоналари орқасидан ўтиб, туриб, (тутилиш) намозини ўқий бошладилар, одамлар у зот орқасида турди. У зот узоқ турдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг биринчи туришдан қисқароқ узоқ тик турдилар, сўнг биринчи рукуъдан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, узоқ сажда қилдилар, сўнг (иккинчи ракат учун) узоқ турдилар, лекин туриш биринчи ракатдагидан қисқароқ эди. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ турдилар, сўнг яна биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар, сўнг биринчи саждадан қисқароқ сажда қилдилар. Сўнг намозни тугатдилар ва (хутба қилиб) Аллоҳ хоҳлаганча (гапирдилар); ва одамларни қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилашга буюрдилар.