Amra bint Abdurrahmon

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ يَهُودِيَّةً جَاءَتْ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ لَهَا أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ‏.‏ فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُعَذَّبُ النَّاسُ فِي قُبُورِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِذًا بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ‏.‏ ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا، فَخَسَفَتِ الشَّمْسُ، فَرَجَعَ ضُحًى، فَمَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ ظَهْرَانَىِ الْحُجَرِ، ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي، وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ، فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ، ثُمَّ قَامَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ وَانْصَرَفَ، فَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَتَعَوَّذُوا مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Bir yahudiy ayol Oishadan (Paygʻambar ﷺ ning zavjasidan) bir narsani soʻrashga keldi. U (yahudiy ayol) unga: «Alloh seni qabr azobidan saqlasin», — dedi. Bas, Oisha Rasululloh ﷺ dan: «Odamlar qabrlarida azoblanadimi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ qabr azobidan Allohga panoh tilab (shu tariqa ‹ha› deb javob berdilar). Soʻng bir kuni Rasululloh ﷺ biror joyga borish uchun (otga) mindilar, lekin quyosh tutildi. U zot tushdan oldin (choshgoh paytida) qaytdilar va (zavjalarining) xonalari orqasidan oʻtib, (tutilish) namoziga turdilar, odamlar u zot orqasida turdi. U zot uzoq (vaqt) turdilar, soʻng birinchi rukuʼdan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng (ikkinchi rakat uchun) uzoq turdilar, lekin turish birinchi rakatdagidan qisqaroq edi. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq turdilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar va namozni tugatdilar va (xutba qilib) Alloh xohlagancha (gapirdilar). Soʻng odamlarni qabr azobidan Allohga panoh tilashga buyurdilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Бир яҳудий аёл Оишадан (Пайғамбар ﷺ нинг завжасидан) бир нарсани сўрашга келди. У (яҳудий аёл) унга: «Аллоҳ сени қабр азобидан сақласин», — деди. Бас, Оиша Расулуллоҳ ﷺ дан: «Одамлар қабрларида азобланадими?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилаб (шу тариқа ‹ҳа› деб жавоб бердилар). Сўнг бир куни Расулуллоҳ ﷺ бирор жойга бориш учун (отга) миндилар, лекин қуёш тутилди. У зот тушдан олдин (чошгоҳ пайтида) қайтдилар ва (завжаларининг) хоналари орқасидан ўтиб, (тутилиш) намозига турдилар, одамлар у зот орқасида турди. У зот узоқ (вақт) турдилар, сўнг биринчи рукуъдан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг (иккинчи ракат учун) узоқ турдилар, лекин туриш биринчи ракатдагидан қисқароқ эди. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ турдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар ва намозни тугатдилар ва (хутба қилиб) Аллоҳ хоҳлаганча (гапирдилар). Сўнг одамларни қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилашга буюрдилар.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ يَهُودِيَّةً، جَاءَتْ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ‏.‏ فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُعَذَّبُ النَّاسُ فِي قُبُورِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِذًا بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ‏.‏ ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا، فَكَسَفَتِ الشَّمْسُ فَرَجَعَ ضُحًى، فَمَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ ظَهْرَانَىِ الْحُجَرِ، ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى، وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ، فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ سُجُودًا طَوِيلاً ثُمَّ قَامَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ سَجَدَ وَهْوَ دُونَ السُّجُودِ الأَوَّلِ، ثُمَّ انْصَرَفَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَتَعَوَّذُوا مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Bir yahudiy ayol Oishaning oldiga — undan bir narsani soʻrash uchun — keldi, soʻng: «Alloh seni qabr azobidan saqlasin», — dedi. Bas, Oisha Rasululloh ﷺ dan: «Odamlar qabrlarida azoblanadimi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ qabr azobidan Allohga panoh tiladilar (yaʼni ‹ha› degan maʼnoda). Soʻng bir kuni Rasululloh ﷺ (biror joyga ketish uchun otga) mindilar, lekin quyosh tutildi. U zot tushdan oldin (choshgoh paytida) qaytdilar va (zavjalarining) xonalari orqasidan oʻtib, turib, (tutilish) namozini oʻqiy boshladilar, odamlar u zot orqasida turdi. U zot uzoq turdilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng birinchi turishdan qisqaroq uzoq tik turdilar, soʻng birinchi rukuʼdan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar, soʻng boshlarini koʻtarib, uzoq sajda qildilar, soʻng (ikkinchi rakat uchun) uzoq turdilar, lekin turish birinchi rakatdagidan qisqaroq edi. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq turdilar, soʻng yana birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar, soʻng birinchi sajdadan qisqaroq sajda qildilar. Soʻng namozni tugatdilar va (xutba qilib) Alloh xohlagancha (gapirdilar); va odamlarni qabr azobidan Allohga panoh tilashga buyurdilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Бир яҳудий аёл Оишанинг олдига — ундан бир нарсани сўраш учун — келди, сўнг: «Аллоҳ сени қабр азобидан сақласин», — деди. Бас, Оиша Расулуллоҳ ﷺ дан: «Одамлар қабрларида азобланадими?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тиладилар (яъни ‹ҳа› деган маънода). Сўнг бир куни Расулуллоҳ ﷺ (бирор жойга кетиш учун отга) миндилар, лекин қуёш тутилди. У зот тушдан олдин (чошгоҳ пайтида) қайтдилар ва (завжаларининг) хоналари орқасидан ўтиб, туриб, (тутилиш) намозини ўқий бошладилар, одамлар у зот орқасида турди. У зот узоқ турдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг биринчи туришдан қисқароқ узоқ тик турдилар, сўнг биринчи рукуъдан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, узоқ сажда қилдилар, сўнг (иккинчи ракат учун) узоқ турдилар, лекин туриш биринчи ракатдагидан қисқароқ эди. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ турдилар, сўнг яна биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар, сўнг биринчи саждадан қисқароқ сажда қилдилар. Сўнг намозни тугатдилар ва (хутба қилиб) Аллоҳ хоҳлаганча (гапирдилар); ва одамларни қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилашга буюрдилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، لاَ نُرَى إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ، إِذَا طَافَ وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَنْ يَحِلَّ، قَالَتْ فَدُخِلَ عَلَيْنَا يَوْمَ النَّحْرِ بِلَحْمِ بَقَرٍ‏.‏ فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَ نَحَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ‏.‏ قَالَ يَحْيَى فَذَكَرْتُهُ لِلْقَاسِمِ، فَقَالَ أَتَتْكَ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Men Oishaning shunday deganini eshitdim: «Zulqaʼda (oyi tugashiga) besh kun qolganda, biz Rasululloh ﷺ bilan birga — faqat haj qilish niyatida — Madinadan yoʻlga chiqdik. Biz Makkaga yaqinlashganda, Rasululloh ﷺ — Hadiyi boʻlmaganlarni — Kaʼba tavofi va Safo bilan Marva orasidagi (saʼyni) tugatgach, ehromdan chiqishga buyurdi». Oisha qoʻshdi: «Nahr kuni (qurbonlik) bizga mol goʻshti keltirildi. Men: ‹Bu nima?› — dedim. ‹Allohning Rasuli ﷺ zavjalari nomidan (qurbonlik) soʻydi›, — deb javob berildi».Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Мен Оишанинг шундай деганини эшитдим: «Зулқаъда (ойи тугашига) беш кун қолганда, биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга — фақат ҳаж қилиш ниятида — Мадинадан йўлга чиқдик. Биз Маккага яқинлашганда, Расулуллоҳ ﷺ — Ҳадийи бўлмаганларни — Каъба тавофи ва Сафо билан Марва орасидаги (саъйни) тугатгач, эҳромдан чиқишга буюрди». Оиша қўшди: «Наҳр куни (қурбонлик) бизга мол гўшти келтирилди. Мен: ‹Бу нима?› — дедим. ‹Аллоҳнинг Расули ﷺ завжалари номидан (қурбонлик) сўйди›, — деб жавоб берилди».

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ بَرِيرَةَ، جَاءَتْ تَسْتَعِينُ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ ـ رضى الله عنها ـ فَقَالَتْ لَهَا إِنْ أَحَبَّ أَهْلُكِ أَنْ أَصُبَّ لَهُمْ ثَمَنَكِ صَبَّةً وَاحِدَةً فَأُعْتِقَكِ فَعَلْتُ‏.‏ فَذَكَرَتْ بَرِيرَةُ ذَلِكَ لأَهْلِهَا، فَقَالُوا لاَ‏.‏ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ وَلاَؤُكِ لَنَا‏.‏ قَالَ مَالِكٌ قَالَ يَحْيَى فَزَعَمَتْ عَمْرَةُ أَنَّ عَائِشَةَ ذَكَرَتْ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ اشْتَرِيهَا وَأَعْتِقِيهَا، فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ‏"‏‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (rahimaholloh)dan rivoyat qilinadi: Barira — moʻminlarning onasi Oishaning oldiga — oʻz ozodligida yordam soʻrab — bordi. Oisha unga: «Agar xojalaring rozi boʻlsa, men ularga sening narxingni bir yoʻla (yaxlit) toʻlab, seni ozod qilaman», — dedi. Barira bu taklifni oʻz xojalariga aytdi, lekin ular — valosi oʻzlariga boʻlmasa — uni sotishni rad etdi. Oisha buni Allohning Rasuli ﷺ ga aytdi. U zot: «Uni sotib ol va ozod qil — chunki valo (ozod) qilgan kishi uchun(dir)», — dedilar.Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳоллоҳ)дан ривоят қилинади: Барира — мўминларнинг онаси Оишанинг олдига — ўз озодлигида ёрдам сўраб — борди. Оиша унга: «Агар хожаларинг рози бўлса, мен уларга сенинг нархингни бир йўла (яхлит) тўлаб, сени озод қиламан», — деди. Барира бу таклифни ўз хожаларига айтди, лекин улар — валоси ўзларига бўлмаса — уни сотишни рад этди. Оиша буни Аллоҳнинг Расули ﷺ га айтди. У зот: «Уни сотиб ол ва озод қил — чунки вало (озод) қилган киши учун(дир)», — дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ عِنْدَهَا، وَأَنَّهَا سَمِعَتْ صَوْتَ رَجُلٍ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِ حَفْصَةَ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُرَاهُ فُلاَنًا‏.‏ لِعَمِّ حَفْصَةَ مِنَ الرَّضَاعَةِ‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَذَا رَجُلٌ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِكَ‏.‏ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أُرَاهُ فُلاَنًا ‏"‏‏.‏ لِعَمِّ حَفْصَةَ مِنَ الرَّضَاعَةِ‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ لَوْ كَانَ فُلاَنٌ حَيًّا ـ لِعَمِّهَا مِنَ الرَّضَاعَةِ ـ دَخَلَ عَلَىَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ نَعَمْ، إِنَّ الرَّضَاعَةَ تُحَرِّمُ مَا يَحْرُمُ مِنَ الْوِلاَدَةِ ‏"‏‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Paygʻambar ﷺ ning zavjasi Oisha oʻz amakisiga (shunday) aytdi: Bir marta Paygʻambar ﷺ uning uyida ekan paytda, u (Oisha) bir kishining — Hafsaning uyiga kirishga ruxsat soʻrayotganini — eshitdi. Oisha: «Men: ‹Yo Rasululloh, menimcha, bu kishi — Hafsaning emizishdan boʻlgan amakisi›, — dedim», — dedi. Oisha (yana): «Yo Rasululloh, bir kishi sizning uyingizga kirishga ruxsat soʻrayapti», — dedi. Allohning Rasuli ﷺ: «Menimcha, bu kishi — Hafsaning emizishdan boʻlgan amakisi», — dedilar. Oisha: «Agar falonchi (yaʼni mening emizishdan boʻlgan amakim) tirik boʻlganida, u mening oldimga kirsa (boʻlar)midi?» — dedi. Allohning Rasuli ﷺ: «Ha, (boʻlar edi) — chunki emizish (rizoʼat) qarindoshligi — qon (nasab) qarindoshligi kabi(dir)», — dedilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Пайғамбар ﷺ нинг завжаси Оиша ўз амакисига (шундай) айтди: Бир марта Пайғамбар ﷺ унинг уйида экан пайтда, у (Оиша) бир кишининг — Ҳафсанинг уйига киришга рухсат сўраётганини — эшитди. Оиша: «Мен: ‹Ё Расулуллоҳ, менимча, бу киши — Ҳафсанинг эмизишдан бўлган амакиси›, — дедим», — деди. Оиша (яна): «Ё Расулуллоҳ, бир киши сизнинг уйингизга киришга рухсат сўраяпти», — деди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Менимча, бу киши — Ҳафсанинг эмизишдан бўлган амакиси», — дедилар. Оиша: «Агар фалончи (яъни менинг эмизишдан бўлган амаким) тирик бўлганида, у менинг олдимга кирса (бўлар)миди?» — деди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Ҳа, (бўлар эди) — чунки эмизиш (ризўат) қариндошлиги — қон (насаб) қариндошлиги каби(дир)», — дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَمْرَةَ ابْنَةِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ عِنْدَهَا، وَأَنَّهَا سَمِعَتْ صَوْتَ إِنْسَانٍ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِ حَفْصَةَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَذَا رَجُلٌ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِكَ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أُرَاهُ فُلاَنًا، لِعَمِّ حَفْصَةَ مِنَ الرَّضَاعَةِ، الرَّضَاعَةُ تُحَرِّمُ مَا تُحَرِّمُ الْوِلاَدَةُ ‏"‏‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh) (Oishadan) rivoyat qiladi: Paygʻambar ﷺ ning xotini Oisha unga (shuni) aytdiki: Bir marta Allohning Rasuli ﷺ u (Oisha) bilan birga edi va u (Oisha) — kimdir Hafsaning uyiga kirishga ruxsat soʻrayotganini — eshitdi. U: «Yo Rasululloh! Bu kishi sizning uyingizga kirishga ruxsat soʻramoqda», — dedi. Allohning Rasuli ﷺ: «Menimcha, u — falonchi (yaʼni Hafsaning sut amakisi). Qon-qarindoshlik sababli harom (man) qilingan narsa — unga mos sut-qarindoshlik sababli (ham) harom qilinadi», — deb javob berdi.Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳаллоҳ) (Оишадан) ривоят қилади: Пайғамбар ﷺ нинг хотини Оиша унга (шуни) айтдики: Бир марта Аллоҳнинг Расули ﷺ у (Оиша) билан бирга эди ва у (Оиша) — кимдир Ҳафсанинг уйига киришга рухсат сўраётганини — эшитди. У: «Ё Расулуллоҳ! Бу киши сизнинг уйингизга киришга рухсат сўрамоқда», — деди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Менимча, у — фалончи (яъни Ҳафсанинг сут амакиси). Қон-қариндошлик сабабли ҳаром (ман) қилинган нарса — унга мос сут-қариндошлик сабабли (ҳам) ҳаром қилинади», — деб жавоб берди.

وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، فِيمَا قُرِئَ عَلَيْهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ، أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا، سَمِعَتْ عَائِشَةَ، وَذُكِرَ، لَهَا أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَىِّ ‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَغْفِرُ اللَّهُ لأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَكْذِبْ وَلَكِنَّهُ نَسِيَ أَوْ أَخْطَأَ إِنَّمَا مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى يَهُودِيَّةٍ يُبْكَى عَلَيْهَا فَقَالَ ‏"‏ إِنَّهُمْ لَيَبْكُونَ عَلَيْهَا وَإِنَّهَا لَتُعَذَّبُ فِي قَبْرِهَا ‏"‏ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Unga (Oishaga) Abdulloh ibn Umar «Albatta, mayyit tirikning yigʻisi sababli azoblanadi», deganligi zikr qilingan edi. Shunda Oisha: «Alloh Abu Abdurrahmonni (Ibn Umarni) magʻfirat qilsin! U yolgʻon gapirmadi, lekin u unutdi yoki yanglishdi. Aslida Rasululloh ﷺ bir yahudiy ayolning oldidan oʻtdilar, unga yigʻlanayotgan edi. Shunda u zot: ‹Albatta, ular unga yigʻlamoqdalar, holbuki, u oʻz qabrida azoblanmoqda›, — dedilar», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Унга (Оишага) Абдуллоҳ ибн Умар «Албатта, маййит тирикнинг йиғиси сабабли азобланади», деганлиги зикр қилинган эди. Шунда Оиша: «Аллоҳ Абу Абдурраҳмонни (Ибн Умарни) мағфират қилсин! У ёлғон гапирмади, лекин у унутди ёки янглишди. Аслида Расулуллоҳ ﷺ бир яҳудий аёлнинг олдидан ўтдилар, унга йиғланаётган эди. Шунда у зот: ‹Албатта, улар унга йиғламоқдалар, ҳолбуки, у ўз қабрида азобланмоқда›, — дедилар», — деди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَمْرَةَ، بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ ابْنَ زِيَادٍ كَتَبَ إِلَى عَائِشَةَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ قَالَ مَنْ أَهْدَى هَدْيًا حَرُمَ عَلَيْهِ مَا يَحْرُمُ عَلَى الْحَاجِّ حَتَّى يُنْحَرَ الْهَدْىُ وَقَدْ بَعَثْتُ بِهَدْيِي فَاكْتُبِي إِلَىَّ بِأَمْرِكِ ‏.‏ قَالَتْ عَمْرَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ لَيْسَ كَمَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَا فَتَلْتُ قَلاَئِدَ هَدْىِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ ثُمَّ قَلَّدَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ بَعَثَ بِهَا مَعَ أَبِي فَلَمْ يَحْرُمْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَىْءٌ أَحَلَّهُ اللَّهُ لَهُ حَتَّى نُحِرَ الْهَدْىُ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ibn Ziyod Oishaga (xat) yozib: «Abdulloh ibn Abbos: ‹Kimki qurbonlik (hadiy) yuborsa, hadiy soʻyilguniga qadar hojiga harom boʻlgan narsalar unga ham harom boʻladi›, dedi. Men esa qurbonligimni yuborganman. Bu haqdagi fikringizni menga yozib yuboring», dedi. Oisha shunday dedi: «Ish Ibn Abbos aytganidek emas. Men Rasululloh ﷺ qurbonliklarining qiladalarini (boʻyinbogʻlarini) oʻz qoʻlim bilan toʻqidim, soʻng Rasululloh ﷺ ularni oʻz qoʻllari bilan taqdilar, soʻng ularni otam bilan (Makkaga) yubordilar. Hadiy soʻyilguniga qadar Alloh u zotga halol qilgan biron narsa Rasululloh ﷺ ga harom boʻlmadi».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ибн Зиёд Оишага (хат) ёзиб: «Абдуллоҳ ибн Аббос: ‹Кимки қурбонлик (ҳадий) юборса, ҳадий сўйилгунига қадар ҳожига ҳаром бўлган нарсалар унга ҳам ҳаром бўлади›, деди. Мен эса қурбонлигимни юборганман. Бу ҳақдаги фикрингизни менга ёзиб юборинг», деди. Оиша шундай деди: «Иш Ибн Аббос айтганидек эмас. Мен Расулуллоҳ ﷺ қурбонликларининг қиладаларини (бўйинбоғларини) ўз қўлим билан тўқидим, сўнг Расулуллоҳ ﷺ уларни ўз қўллари билан тақдилар, сўнг уларни отам билан (Маккага) юбордилар. Ҳадий сўйилгунига қадар Аллоҳ у зотга ҳалол қилган бирон нарса Расулуллоҳ ﷺ га ҳаром бўлмади».

وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ إِنْ كُنْتُ لأَدْخُلُ الْبَيْتَ لِلْحَاجَةِ وَالْمَرِيضُ فِيهِ فَمَا أَسْأَلُ عَنْهُ إِلاَّ وَأَنَا مَارَّةٌ وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُدْخِلُ عَلَىَّ رَأْسَهُ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَأُرَجِّلُهُ وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةٍ إِذَا كَانَ مُعْتَكِفًا ‏.‏ وَقَالَ ابْنُ رُمْحٍ إِذَا كَانُوا مُعْتَكِفِينَ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Albatta men uyga hojat uchun kirar edim — unda (uyda) kasal (kishi) boʻlsa (ham) —; bas, men undan faqat oʻtib ketayotib (yoʻl-yoʻlakay) soʻrar edim. Va albatta Rasululloh ﷺ — U Zot masjidda (iʼtikofda) boʻlganlarida — boshlarini menga kiritar edilar; bas, men uni tarar edim. Va U Zot — iʼtikofda boʻlganlarida — uyga faqat hojat uchungina kirar edilar». Ibn Rumh: «Ular iʼtikofda boʻlganlarida» dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Албатта мен уйга ҳожат учун кирар эдим — унда (уйда) касал (киши) бўлса (ҳам) —; бас, мен ундан фақат ўтиб кетаётиб (йўл-йўлакай) сўрар эдим. Ва албатта Расулуллоҳ ﷺ — У Зот масжидда (иътикофда) бўлганларида — бошларини менга киритар эдилар; бас, мен уни тарар эдим. Ва У Зот — иътикофда бўлганларида — уйга фақат ҳожат учунгина кирар эдилар». Ибн Румҳ: «Улар иътикофда бўлганларида» деди.

وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، بْنُ بِلاَلٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُخْتٍ، لِعَمْرَةَ قَالَتْ أَخَذْتُ ‏{‏ ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ‏}‏ مِنْ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَهُوَ يَقْرَأُ بِهَا عَلَى الْمِنْبَرِ فِي كُلِّ جُمُعَةٍ ‏.‏

Amraning singlisi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Men {Qof, sharafli Qurʼonga qasamki} (Qof 1) (surasini) juma kuni Rasululloh ﷺ ning ogʻizlaridan oldim (yodladim); u zot uni har juma minbar ustida oʻqir edilar».Амранинг синглиси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Мен {Қоф, шарафли Қуръонга қасамки} (Қоф 1) (сурасини) жума куни Расулуллоҳ ﷺ нинг оғизларидан олдим (ёдладим); у зот уни ҳар жума минбар устида ўқир эдилар».

وَعَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا قَالَتْ: سَمِعْتُ عَائِشَةَ وَذُكِرَ لَهَا أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَقُولُ: إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَيِّ عَلَيْهِ تَقُولُ: يَغْفِرُ اللَّهُ لِأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَكْذِبْ وَلَكِنَّهُ نَسِيَ أَوْ أَخْطَأَ إِنَّمَا مَرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى يَهُودِيَّةٍ يُبْكَى عَلَيْهَا فَقَالَ: «إِنَّهُمْ لَيَبْكُونَ عَلَيْهَا وَإِنَّهَا لتعذب فِي قبرها»

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Unga (Oishaga) Abdulloh ibn Umar «Albatta, mayyit tirikning yigʻisi sababli azoblanadi», deganligi zikr qilingan edi. Shunda Oisha: «Alloh Abu Abdurrahmonni (Ibn Umarni) magʻfirat qilsin! U yolgʻon gapirmadi, lekin u unutdi yoki yanglishdi. Aslida Rasululloh ﷺ bir yahudiy ayolning oldidan oʻtdilar, unga yigʻlanayotgan edi. Shunda u zot: ‹Albatta, ular unga yigʻlamoqdalar, holbuki, u oʻz qabrida azoblanmoqda›, — dedilar», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Унга (Оишага) Абдуллоҳ ибн Умар «Албатта, маййит тирикнинг йиғиси сабабли азобланади», деганлиги зикр қилинган эди. Шунда Оиша: «Аллоҳ Абу Абдурраҳмонни (Ибн Умарни) мағфират қилсин! У ёлғон гапирмади, лекин у унутди ёки янглишди. Аслида Расулуллоҳ ﷺ бир яҳудий аёлнинг олдидан ўтдилар, унга йиғланаётган эди. Шунда у зот: ‹Албатта, улар унга йиғламоқдалар, ҳолбуки, у ўз қабрида азобланмоқда›, — дедилар», — деди.