حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ زِيَادٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَيَقُومُ لِيُصَلِّيَ حَتَّى تَرِمُ قَدَمَاهُ أَوْ سَاقَاهُ، فَيُقَالُ لَهُ فَيَقُولُ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا ".
Mugʻira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ (namozda) — ikki oyoqlari yoki boldirlari shishib ketguncha — qoyim turar yoki namoz oʻqir edilar. U zotga: «Nega (bunchalik ogʻir namoz oʻqiysiz)?» — deb soʻraldi. U zot: «Men shukr qiluvchi banda boʻlmaymanmi?» — dedilar.Муғира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ (намозда) — икки оёқлари ёки болдирлари шишиб кетгунча — қойим турар ёки намоз ўқир эдилар. У зотга: «Нега (бунчалик оғир намоз ўқийсиз)?» — деб сўралди. У зот: «Мен шукр қилувчи банда бўлмайманми?» — дедилар.