حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمًا فَصَلَّى عَلَى أَهْلِ أُحُدٍ صَلاَتَهُ عَلَى الْمَيِّتِ، ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ " إِنِّي فَرَطٌ لَكُمْ، وَأَنَا شَهِيدٌ عَلَيْكُمْ، وَإِنِّي وَاللَّهِ لأَنْظُرُ إِلَى حَوْضِي الآنَ، وَإِنِّي أُعْطِيتُ مَفَاتِيحَ خَزَائِنِ الأَرْضِ ـ أَوْ مَفَاتِيحَ الأَرْضِ ـ وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تُشْرِكُوا بَعْدِي، وَلَكِنْ أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنَافَسُوا فِيهَا ".
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Paygʻambar ﷺ (tashqariga) chiqdilar va Uhud shahidlarining janoza namozini oʻqidilar, soʻng minbarga koʻtarilib: «Men sizlarga — sizdan oldin ketuvchi (peshqadam) sifatida — yoʻl ochaman va sizlarga guvoh boʻlaman. Allohga qasamki, men hozir oʻz havzimni (Kavsarni) koʻryapman va menga yer xazinalarining (yoki yer)ning kalitlari berildi. Allohga qasamki, men — mendan keyin sizlar Allohga (boshqalarni) sherik qilishingizdan qoʻrqmayman; balki men sizlarning dunyo (mol-mulki) uchun bir-biringiz bilan urishib ketishingizdan qoʻrqaman», — dedilar.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир куни Пайғамбар ﷺ (ташқарига) чиқдилар ва Уҳуд шаҳидларининг жаноза намозини ўқидилар, сўнг минбарга кўтарилиб: «Мен сизларга — сиздан олдин кетувчи (пешқадам) сифатида — йўл очаман ва сизларга гувоҳ бўламан. Аллоҳга қасамки, мен ҳозир ўз ҳавзимни (Кавсарни) кўряпман ва менга ер хазиналарининг (ёки ер)нинг калитлари берилди. Аллоҳга қасамки, мен — мендан кейин сизлар Аллоҳга (бошқаларни) шерик қилишингиздан қўрқмайман; балки мен сизларнинг дунё (мол-мулки) учун бир-бирингиз билан уришиб кетишингиздан қўрқаман», — дедилар.