حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَرَادَ الْحَجَّ عَامَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ. فَقِيلَ لَهُ إِنَّ النَّاسَ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ، وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ. فَقَالَ [quran sura="33" aya_start="21" aya_end="21"]{لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} إِذًا أَصْنَعَ كَمَا صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، إِنِّي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عُمْرَةً. ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجًّا مَعَ عُمْرَتِي. وَأَهْدَى هَدْيًا اشْتَرَاهُ بِقُدَيْدٍ وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ، فَلَمْ يَنْحَرْ، وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ، وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ حَتَّى كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ، فَنَحَرَ وَحَلَقَ، وَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَ الْحَجِّ، وَالْعُمْرَةِ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ. وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَذَلِكَ فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Hajjoj Ibn Zubayrga hujum qilgan yili Ibn Umar haj qilishni niyat qildi. Kimdir Ibn Umarga: «Ular orasida jang chiqish xavfi bor», — dedi. Ibn Umar: «Albatta, Allohning Rasuli ﷺ da siz uchun goʻzal namuna bor. (Agar sen aytgandek boʻlsa,) men Rasululloh ﷺ qilganlaridek qilar edim. Men sizni guvoh qilamanki, men umra qilishni qaror qildim», — dedi. Soʻng u yoʻlga chiqdi va Baydoʼga yetganda: «Haj va umraning marosimlari bir xil. Men sizni guvoh qilamanki, men haj bilan birga umrani ham oʻzimga vojib qildim», — dedi. U Qudayddan sotib olgan Hadiyini (Makkaga) haydab bordi va bundan ortiq (boshqa narsa) qilmadi. U — qurbonlik kuni (Zulhijjaning oʻninchisi)gacha — na Hadiyini soʻydi, na ehromdan chiqdi, na sochini oldirdi yoki qisqartirdi. Soʻng u Hadiyini soʻydi, boshini oldirdi va birinchi tavofni (Safo bilan Marva orasidagini) — haj va umra uchun yetarli deb — hisobladi. Ibn Umar: «Rasululloh ﷺ ham shunday qildi», — dedi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ҳажжож Ибн Зубайрга ҳужум қилган йили Ибн Умар ҳаж қилишни ният қилди. Кимдир Ибн Умарга: «Улар орасида жанг чиқиш хавфи бор», — деди. Ибн Умар: «Албатта, Аллоҳнинг Расули ﷺ да сиз учун гўзал намуна бор. (Агар сен айтгандек бўлса,) мен Расулуллоҳ ﷺ қилганларидек қилар эдим. Мен сизни гувоҳ қиламанки, мен умра қилишни қарор қилдим», — деди. Сўнг у йўлга чиқди ва Байдўга етганда: «Ҳаж ва умранинг маросимлари бир хил. Мен сизни гувоҳ қиламанки, мен ҳаж билан бирга умрани ҳам ўзимга вожиб қилдим», — деди. У Қудайддан сотиб олган Ҳадийини (Маккага) ҳайдаб борди ва бундан ортиқ (бошқа нарса) қилмади. У — қурбонлик куни (Зулҳижжанинг ўнинчиси)гача — на Ҳадийини сўйди, на эҳромдан чиқди, на сочини олдирди ёки қисқартирди. Сўнг у Ҳадийини сўйди, бошини олдирди ва биринчи тавофни (Сафо билан Марва орасидагини) — ҳаж ва умра учун етарли деб — ҳисоблади. Ибн Умар: «Расулуллоҳ ﷺ ҳам шундай қилди», — деди.