حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ أَتَيْتُ عَائِشَةَ وَهِيَ تُصَلِّي فَقُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ إِلَى السَّمَاءِ، فَإِذَا النَّاسُ قِيَامٌ، فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ. قُلْتُ آيَةٌ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا، أَىْ نَعَمْ، فَقُمْتُ حَتَّى تَجَلاَّنِي الْغَشْىُ، فَجَعَلْتُ أَصُبُّ عَلَى رَأْسِي الْمَاءَ، فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ " مَا مِنْ شَىْءٍ لَمْ أَكُنْ أُرِيتُهُ إِلاَّ رَأَيْتُهُ فِي مَقَامِي حَتَّى الْجَنَّةَ وَالنَّارَ، فَأُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّكُمْ تُفْتَنُونَ فِي قُبُورِكُمْ، مِثْلَ ـ أَوْ قَرِيبًا لاَ أَدْرِي أَىَّ ذَلِكَ قَالَتْ أَسْمَاءُ ـ مِنْ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ، يُقَالُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ ـ أَوِ الْمُوقِنُ لاَ أَدْرِي بِأَيِّهِمَا قَالَتْ أَسْمَاءُ ـ فَيَقُولُ هُوَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ جَاءَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى، فَأَجَبْنَا وَاتَّبَعْنَا، هُوَ مُحَمَّدٌ. ثَلاَثًا، فَيُقَالُ نَمْ صَالِحًا، قَدْ عَلِمْنَا إِنْ كُنْتَ لَمُوقِنًا بِهِ، وَأَمَّا الْمُنَافِقُ ـ أَوِ الْمُرْتَابُ لاَ أَدْرِي أَىَّ ذَلِكَ قَالَتْ أَسْمَاءُ ـ فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي، سَمِعْتُ النَّاسَ يَقُولُونَ شَيْئًا فَقُلْتُهُ ".
Asmo (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Oishaning oldiga bordim, u namoz oʻqiyotgan edi. Men: «Odamlarga nima boʻldi?» — dedim. U osmon tomon ishora qildi. (Qarasam,) odamlar namoz oʻqiyotgan edi. Oisha: «Subhanalloh», — dedi. Men: «(Bu) bir alomatmi?» — dedim. U boshi bilan ‹ha› deb ishora qildi. Men ham (kusuf namozi uchun) turdim — hatto (uzoq turganimdan) deyarli hushimni yoʻqotay dedim; keyin boshimga suv quydim. Namozdan soʻng Paygʻambar ﷺ Allohga hamdu sano aytib: «Men hozir, shu joyda ilgari hech koʻrmagan narsalarimni — jannat va doʻzaxni koʻrdim. Menga vahiy qilindiki, sizlar qabrlaringizda Dajjol fitnasiga oʻxshash (yoki unga yaqin) fitna bilan sinalasizlar. (Sizlardan): ‹Bu kishi (Muhammad) haqida nima bilasan?› — deb soʻraladi. Moʻmin (kishi): ‹U — Muhammad, Allohning Rasuli; u bizga ravshan dalillar va hidoyat bilan keldi, biz (uni) qabul qildik va ergashdik. U — Muhammaddir›, — deydi va buni uch marta (takrorlaydi). Shunda unga: ‹Tinch uxla, biz sening chin moʻmin ekaningni bildik›, — deyiladi. Munofiq yoki shubhadagi kishi esa: ‹Bilmayman, men odamlarning biror narsa deyayotganini eshitib, men ham shuni aytgan edim›, — deydi», — dedilar.Асмо (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Оишанинг олдига бордим, у намоз ўқиётган эди. Мен: «Одамларга нима бўлди?» — дедим. У осмон томон ишора қилди. (Қарасам,) одамлар намоз ўқиётган эди. Оиша: «Субҳаналлоҳ», — деди. Мен: «(Бу) бир аломатми?» — дедим. У боши билан ‹ҳа› деб ишора қилди. Мен ҳам (кусуф намози учун) турдим — ҳатто (узоқ турганимдан) деярли ҳушимни йўқотай дедим; кейин бошимга сув қуйдим. Намоздан сўнг Пайғамбар ﷺ Аллоҳга ҳамду сано айтиб: «Мен ҳозир, шу жойда илгари ҳеч кўрмаган нарсаларимни — жаннат ва дўзахни кўрдим. Менга ваҳий қилиндики, сизлар қабрларингизда Дажжол фитнасига ўхшаш (ёки унга яқин) фитна билан синаласизлар. (Сизлардан): ‹Бу киши (Муҳаммад) ҳақида нима биласан?› — деб сўралади. Мўмин (киши): ‹У — Муҳаммад, Аллоҳнинг Расули; у бизга равшан далиллар ва ҳидоят билан келди, биз (уни) қабул қилдик ва эргашдик. У — Муҳаммаддир›, — дейди ва буни уч марта (такрорлайди). Шунда унга: ‹Тинч ухла, биз сенинг чин мўмин эканингни билдик›, — дейилади. Мунофиқ ёки шубҳадаги киши эса: ‹Билмайман, мен одамларнинг бирор нарса деяётганини эшитиб, мен ҳам шуни айтган эдим›, — дейди», — дедилар.