حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، أَنَّهَا قَالَتْ أَتَيْتُ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فَإِذَا النَّاسُ قِيَامٌ يُصَلُّونَ وَإِذَا هِيَ قَائِمَةٌ تُصَلِّي فَقُلْتُ مَا لِلنَّاسِ فَأَشَارَتْ بِيَدِهَا نَحْوَ السَّمَاءِ وَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ . فَقُلْتُ آيَةٌ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا أَنْ نَعَمْ . قَالَتْ فَقُمْتُ حَتَّى تَجَلاَّنِي الْغَشْىُ وَجَعَلْتُ أَصُبُّ فَوْقَ رَأْسِي الْمَاءَ فَحَمِدَ اللَّهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " مَا مِنْ شَىْءٍ كُنْتُ لَمْ أَرَهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي مَقَامِي هَذَا حَتَّى الْجَنَّةُ وَالنَّارُ وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّكُمْ تُفْتَنُونَ فِي الْقُبُورِ مِثْلَ - أَوْ قَرِيبًا - مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ - لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَتْ أَسْمَاءُ - يُؤْتَى أَحَدُكُمْ فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ - أَوِ الْمُوقِنُ لاَ أَدْرِي أَىَّ ذَلِكَ قَالَتْ أَسْمَاءُ - فَيَقُولُ هُوَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ جَاءَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى فَأَجَبْنَا وَآمَنَّا وَاتَّبَعْنَا فَيُقَالُ لَهُ نَمْ صَالِحًا قَدْ عَلِمْنَا إِنْ كُنْتَ لَمُؤْمِنًا وَأَمَّا الْمُنَافِقُ - أَوِ الْمُرْتَابُ لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَتْ أَسْمَاءُ - فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي سَمِعْتُ النَّاسَ يَقُولُونَ شَيْئًا فَقُلْتُهُ " .
Hishom ibn Urvadan, u Fotima bint al-Munzirdan, u Asmo bint Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anho)dan rivoyat qiladiki, u: «Quyosh tutilgan paytda Nabiy ﷺ ning zavjalari Oishaning oldiga keldim. Qarasam, odamlar tik turib namoz oʻqiyaptilar, u (Oisha) ham tik turib namoz oʻqiyapti. Men: ‹Odamlarga nima boʻldi?› dedim. U qoʻli bilan osmonga ishora qildi va: ‹Subhanalloh›, dedi. Men: ‹(Bir) belgimi?› dedim. U boshi bilan ‹ha› deb ishora qildi. Men (namozga) turdim, hatto meni hushdan ketish (holati) qopladi va boshimga suv quya boshladim. Rasululloh ﷺ Allohga hamd aytib, Unga sano aytdilar, soʻng: ‹Ilgari koʻrmagan hech bir narsam yoʻqki, uni mana shu turgan joyimda koʻrgan boʻlmasam — hatto jannat va doʻzaxni ham. Menga vahiy qilindiki, sizlar qabrlaringizda Dajjolning fitnasiga oʻxshash — yoki unga yaqin — fitna bilan sinalasizlar. — Asmo qaysi birini aytganini bilmayman. — Biroringizning oldiga (kishi) kelib, unga: ‹Bu kishi (Muhammad) haqida nimani bilasan?› deyiladi. Moʻmin — yoki chuqur ishongan (kishi), Asmo qaysi birini aytganini bilmayman — esa: ‹U — Muhammad, Allohning Rasuli; bizga oydin hujjatlar va hidoyat bilan keldi, biz (unga) javob berdik, imon keltirdik va ergashdik›, deydi. Unga: ‹Yaxshi holda uxla, biz seni haqiqatan moʻmin edi, deb bildik›, deyiladi. Munofiq — yoki shubhaga tushgan (kishi), Asmo qaysi birini aytganini bilmayman — esa: ‹Bilmayman, odamlarning bir narsa deganini eshitib, men ham (shuni) aytgan edim›, deydi›, dedilar».Ҳишом ибн Урвадан, у Фотима бинт ал-Мунзирдан, у Асмо бинт Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қиладики, у: «Қуёш тутилган пайтда Набий ﷺ нинг завжалари Оишанинг олдига келдим. Қарасам, одамлар тик туриб намоз ўқияптилар, у (Оиша) ҳам тик туриб намоз ўқияпти. Мен: ‹Одамларга нима бўлди?› дедим. У қўли билан осмонга ишора қилди ва: ‹Субҳаналлоҳ›, деди. Мен: ‹(Бир) белгими?› дедим. У боши билан ‹ҳа› деб ишора қилди. Мен (намозга) турдим, ҳатто мени ҳушдан кетиш (ҳолати) қоплади ва бошимга сув қуя бошладим. Расулуллоҳ ﷺ Аллоҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтдилар, сўнг: ‹Илгари кўрмаган ҳеч бир нарсам йўқки, уни мана шу турган жойимда кўрган бўлмасам — ҳатто жаннат ва дўзахни ҳам. Менга ваҳий қилиндики, сизлар қабрларингизда Дажжолнинг фитнасига ўхшаш — ёки унга яқин — фитна билан синаласизлар. — Асмо қайси бирини айтганини билмайман. — Бирорингизнинг олдига (киши) келиб, унга: ‹Бу киши (Муҳаммад) ҳақида нимани биласан?› дейилади. Мўмин — ёки чуқур ишонган (киши), Асмо қайси бирини айтганини билмайман — эса: ‹У — Муҳаммад, Аллоҳнинг Расули; бизга ойдин ҳужжатлар ва ҳидоят билан келди, биз (унга) жавоб бердик, имон келтирдик ва эргашдик›, дейди. Унга: ‹Яхши ҳолда ухла, биз сени ҳақиқатан мўмин эди, деб билдик›, дейилади. Мунофиқ — ёки шубҳага тушган (киши), Асмо қайси бирини айтганини билмайман — эса: ‹Билмайман, одамларнинг бир нарса деганини эшитиб, мен ҳам (шуни) айтган эдим›, дейди›, дедилар».