حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ فَقَامَ فَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ ثُمَّ قَامَ فَأَطَالَ الْقِيَامَ وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ فَعَلَ فِي الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ انْصَرَفَ وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ ‏ "‏ إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ فَإِذَا رَأَيْتُمْ ذَلِكَ فَادْعُوا اللَّهَ وَكَبِّرُوا وَتَصَدَّقُوا - ثُمَّ قَالَ - يَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ وَاللَّهِ مَا مِنْ أَحَدٍ أَغْيَرَ مِنَ اللَّهِ أَنْ يَزْنِيَ عَبْدُهُ أَوْ تَزْنِيَ أَمَتُهُ يَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ وَاللَّهِ لَوْ تَعْلَمُونَ مَا أَعْلَمُ لَضَحِكْتُمْ قَلِيلاً وَلَبَكَيْتُمْ كَثِيرًا ‏"‏ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi. Rasululloh ﷺ odamlarga namoz oʻqib berdilar. U zot uzoq qiyomda turdilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng yana uzoq qiyomda turdilar, lekin bu birinchi qiyomdan qisqaroq edi, soʻng yana uzoq rukuʼ qildilar, lekin bu birinchi rukuʼdan qisqaroq edi. Soʻng boshlarini koʻtarib sajda qildilar. Keyin ikkinchi rakaatda ham xuddi shunday qildilar. Soʻng namozdan chiqdilar, quyosh esa yorishib boʻlgan edi. Soʻng odamlarga xutba qildilar, Allohga hamd aytib, Uni ulugʻladilar, soʻng: «Albatta, quyosh va oy Allohning oyatlaridan ikki oyatdir. Ular birovning oʻlimi yoki hayoti uchun tutilmaydi. Buni koʻrsangiz, Alloh azza va jallaga duo qilinglar, takbir aytinglar va sadaqa beringlar», dedilar. Soʻng: «Ey Muhammad ummati! Bandasi yoki choʻrisi zino qilishidan Alloh azza va jalladan koʻra koʻproq gʻayrat qiladigan hech kim yoʻqdir. Ey Muhammad ummati! Allohga qasamki, agar men bilgan narsani bilganingizda, oz kular, koʻp yigʻlar edingiz», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди. Расулуллоҳ ﷺ одамларга намоз ўқиб бердилар. У зот узоқ қиёмда турдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг яна узоқ қиёмда турдилар, лекин бу биринчи қиёмдан қисқароқ эди, сўнг яна узоқ рукуъ қилдилар, лекин бу биринчи рукуъдан қисқароқ эди. Сўнг бошларини кўтариб сажда қилдилар. Кейин иккинчи ракаатда ҳам худди шундай қилдилар. Сўнг намоздан чиқдилар, қуёш эса ёришиб бўлган эди. Сўнг одамларга хутба қилдилар, Аллоҳга ҳамд айтиб, Уни улуғладилар, сўнг: «Албатта, қуёш ва ой Аллоҳнинг оятларидан икки оятдир. Улар бировнинг ўлими ёки ҳаёти учун тутилмайди. Буни кўрсангиз, Аллоҳ азза ва жаллага дуо қилинглар, такбир айтинглар ва садақа беринглар», дедилар. Сўнг: «Эй Муҳаммад уммати! Бандаси ёки чўриси зино қилишидан Аллоҳ азза ва жалладан кўра кўпроқ ғайрат қиладиган ҳеч ким йўқдир. Эй Муҳаммад уммати! Аллоҳга қасамки, агар мен билган нарсани билганингизда, оз кулар, кўп йиғлар эдингиз», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ مَعَهُ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً نَحْوًا مِنْ سُورَةِ الْبَقَرَةِ - قَالَ - ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُو دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ انْصَرَفَ وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ فَقَالَ ‏"‏ إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ فَإِذَا رَأَيْتُمْ ذَلِكَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ رَأَيْنَاكَ تَنَاوَلْتَ شَيْئًا فِي مَقَامِكَ هَذَا ثُمَّ رَأَيْنَاكَ تَكَعْكَعْتَ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي رَأَيْتُ الْجَنَّةَ فَتَنَاوَلْتُ مِنْهَا عُنْقُودًا وَلَوْ أَخَذْتُهُ لأَكَلْتُمْ مِنْهُ مَا بَقِيَتِ الدُّنْيَا وَرَأَيْتُ النَّارَ فَلَمْ أَرَ كَالْيَوْمِ مَنْظَرًا قَطُّ أَفْظَعَ وَرَأَيْتُ أَكْثَرَ أَهْلِهَا النِّسَاءَ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا لِمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏"‏ لِكُفْرِهِنَّ ‏"‏ ‏.‏ قِيلَ أَيَكْفُرْنَ بِاللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ وَيَكْفُرْنَ الْعَشِيرَ وَيَكْفُرْنَ الإِحْسَانَ لَوْ أَحْسَنْتَ إِلَى إِحْدَاهُنَّ الدَّهْرَ كُلَّهُ ثُمَّ رَأَتْ مِنْكَ شَيْئًا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ مِنْكَ خَيْرًا قَطُّ ‏"‏ ‏.‏

Ato ibn Yasordan, u Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladiki, u: «Quyosh tutildi, Rasululloh ﷺ va odamlar u zot bilan birga namoz oʻqidilar. U zot uzoq — Baqara surasi (miqdoricha) tik turdilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng (boshlarini) koʻtarib uzoq tik turdilar — bu avvalgi qiyomdan qisqaroq edi, soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu avvalgi rukuʼdan qisqaroq edi, soʻng sajda qildilar. Soʻng uzoq tik turdilar — bu avvalgi qiyomdan qisqaroq edi, soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu avvalgi rukuʼdan qisqaroq edi, soʻng (boshlarini) koʻtarib uzoq tik turdilar — bu avvalgi qiyomdan qisqaroq edi, soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu avvalgi rukuʼdan qisqaroq edi, soʻng sajda qildilar. Soʻng quyosh ochilgan holda (namozdan) chiqdilar va: ‹Albatta, quyosh va oy — Allohning belgilaridan ikki belgidir; ular birov oʻlgani yoki tirilgani uchun tutilmaydi. Bas, buni koʻrsangiz, Allohni zikr qilinglar›, dedilar. Ular: ‹Yo Rasululloh, biz sizning shu turgan joyingizda bir narsaga qoʻl choʻzganingizni, soʻng orqaga chekinganingizni koʻrdik›, dedi. U zot: ‹Men jannatni koʻrdim va undan bir shingil (uzum) olmoqchi boʻldim; agar uni olganimda edi, dunyo turguncha undan yer edingiz. Va men doʻzaxni koʻrdim — bugungidek dahshatli manzarani sira koʻrmaganman — va uning ahlining koʻpchiligi ayollar ekanini koʻrdim›, dedilar. Ular: ‹Nega, yo Rasululloh?› dedi. U zot: ‹Kufrlari (noshukrligi) sababli›, dedilar. ‹Ular Allohga kufr keltiradilarmi?› deb soʻraldi. U zot: ‹Ular erga (noshukrlik qilib) kufr keltiradi va yaxshilikka (ihsonga) noshukrlik qiladi. Agar sen ulardan biriga butun umr yaxshilik qilsang-u, soʻng u sendan bir (yoqmagan) narsani koʻrsa: ‹Sendan hech qachon yaxshilik koʻrmadim›, deb qoʻyadi›, dedilar».Ато ибн Ясордан, у Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қиладики, у: «Қуёш тутилди, Расулуллоҳ ﷺ ва одамлар у зот билан бирга намоз ўқидилар. У зот узоқ — Бақара сураси (миқдорича) тик турдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг (бошларини) кўтариб узоқ тик турдилар — бу аввалги қиёмдан қисқароқ эди, сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу аввалги рукуъдан қисқароқ эди, сўнг сажда қилдилар. Сўнг узоқ тик турдилар — бу аввалги қиёмдан қисқароқ эди, сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу аввалги рукуъдан қисқароқ эди, сўнг (бошларини) кўтариб узоқ тик турдилар — бу аввалги қиёмдан қисқароқ эди, сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу аввалги рукуъдан қисқароқ эди, сўнг сажда қилдилар. Сўнг қуёш очилган ҳолда (намоздан) чиқдилар ва: ‹Албатта, қуёш ва ой — Аллоҳнинг белгиларидан икки белгидир; улар биров ўлгани ёки тирилгани учун тутилмайди. Бас, буни кўрсангиз, Аллоҳни зикр қилинглар›, дедилар. Улар: ‹Ё Расулуллоҳ, биз сизнинг шу турган жойингизда бир нарсага қўл чўзганингизни, сўнг орқага чекинганингизни кўрдик›, деди. У зот: ‹Мен жаннатни кўрдим ва ундан бир шингил (узум) олмоқчи бўлдим; агар уни олганимда эди, дунё тургунча ундан ер эдингиз. Ва мен дўзахни кўрдим — бугунгидек даҳшатли манзарани сира кўрмаганман — ва унинг аҳлининг кўпчилиги аёллар эканини кўрдим›, дедилар. Улар: ‹Нега, ё Расулуллоҳ?› деди. У зот: ‹Куфрлари (ношукрлиги) сабабли›, дедилар. ‹Улар Аллоҳга куфр келтирадиларми?› деб сўралди. У зот: ‹Улар эрга (ношукрлик қилиб) куфр келтиради ва яхшиликка (иҳсонга) ношукрлик қилади. Агар сен улардан бирига бутун умр яхшилик қилсанг-у, сўнг у сендан бир (ёқмаган) нарсани кўрса: ‹Сендан ҳеч қачон яхшилик кўрмадим›, деб қўяди›, дедилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ يَهُودِيَّةً جَاءَتْ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ ‏.‏ فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُعَذَّبُ النَّاسُ فِي قُبُورِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِذًا بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا فَخَسَفَتِ الشَّمْسُ فَرَجَعَ ضُحًى فَمَرَّ بَيْنَ ظَهْرَانَىِ الْحُجَرِ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ انْصَرَفَ فَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَتَعَوَّذُوا مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Bir yahudiy ayol Oishadan (Paygʻambar ﷺ ning zavjasidan) bir narsani soʻrashga keldi. U (yahudiy ayol) unga: «Alloh seni qabr azobidan saqlasin», — dedi. Bas, Oisha Rasululloh ﷺ dan: «Odamlar qabrlarida azoblanadimi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ qabr azobidan Allohga panoh tilab (shu tariqa ‹ha› deb javob berdilar). Soʻng bir kuni Rasululloh ﷺ biror joyga borish uchun (otga) mindilar, lekin quyosh tutildi. U zot tushdan oldin (choshgoh paytida) qaytdilar va (zavjalarining) xonalari orqasidan oʻtib, (tutilish) namoziga turdilar, odamlar u zot orqasida turdi. U zot uzoq (vaqt) turdilar, soʻng birinchi rukuʼdan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng (ikkinchi rakat uchun) uzoq turdilar, lekin turish birinchi rakatdagidan qisqaroq edi. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq turdilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar va namozni tugatdilar va (xutba qilib) Alloh xohlagancha (gapirdilar). Soʻng odamlarni qabr azobidan Allohga panoh tilashga buyurdilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Бир яҳудий аёл Оишадан (Пайғамбар ﷺ нинг завжасидан) бир нарсани сўрашга келди. У (яҳудий аёл) унга: «Аллоҳ сени қабр азобидан сақласин», — деди. Бас, Оиша Расулуллоҳ ﷺ дан: «Одамлар қабрларида азобланадими?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилаб (шу тариқа ‹ҳа› деб жавоб бердилар). Сўнг бир куни Расулуллоҳ ﷺ бирор жойга бориш учун (отга) миндилар, лекин қуёш тутилди. У зот тушдан олдин (чошгоҳ пайтида) қайтдилар ва (завжаларининг) хоналари орқасидан ўтиб, (тутилиш) намозига турдилар, одамлар у зот орқасида турди. У зот узоқ (вақт) турдилар, сўнг биринчи рукуъдан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг (иккинчи ракат учун) узоқ турдилар, лекин туриш биринчи ракатдагидан қисқароқ эди. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ турдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар ва намозни тугатдилар ва (хутба қилиб) Аллоҳ хоҳлаганча (гапирдилар). Сўнг одамларни қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилашга буюрдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، أَنَّهَا قَالَتْ أَتَيْتُ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فَإِذَا النَّاسُ قِيَامٌ يُصَلُّونَ وَإِذَا هِيَ قَائِمَةٌ تُصَلِّي فَقُلْتُ مَا لِلنَّاسِ فَأَشَارَتْ بِيَدِهَا نَحْوَ السَّمَاءِ وَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ ‏.‏ فَقُلْتُ آيَةٌ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا أَنْ نَعَمْ ‏.‏ قَالَتْ فَقُمْتُ حَتَّى تَجَلاَّنِي الْغَشْىُ وَجَعَلْتُ أَصُبُّ فَوْقَ رَأْسِي الْمَاءَ فَحَمِدَ اللَّهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ ‏ "‏ مَا مِنْ شَىْءٍ كُنْتُ لَمْ أَرَهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي مَقَامِي هَذَا حَتَّى الْجَنَّةُ وَالنَّارُ وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّكُمْ تُفْتَنُونَ فِي الْقُبُورِ مِثْلَ - أَوْ قَرِيبًا - مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ - لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَتْ أَسْمَاءُ - يُؤْتَى أَحَدُكُمْ فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ - أَوِ الْمُوقِنُ لاَ أَدْرِي أَىَّ ذَلِكَ قَالَتْ أَسْمَاءُ - فَيَقُولُ هُوَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ جَاءَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى فَأَجَبْنَا وَآمَنَّا وَاتَّبَعْنَا فَيُقَالُ لَهُ نَمْ صَالِحًا قَدْ عَلِمْنَا إِنْ كُنْتَ لَمُؤْمِنًا وَأَمَّا الْمُنَافِقُ - أَوِ الْمُرْتَابُ لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَتْ أَسْمَاءُ - فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي سَمِعْتُ النَّاسَ يَقُولُونَ شَيْئًا فَقُلْتُهُ ‏"‏ ‏.‏

Hishom ibn Urvadan, u Fotima bint al-Munzirdan, u Asmo bint Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anho)dan rivoyat qiladiki, u: «Quyosh tutilgan paytda Nabiy ﷺ ning zavjalari Oishaning oldiga keldim. Qarasam, odamlar tik turib namoz oʻqiyaptilar, u (Oisha) ham tik turib namoz oʻqiyapti. Men: ‹Odamlarga nima boʻldi?› dedim. U qoʻli bilan osmonga ishora qildi va: ‹Subhanalloh›, dedi. Men: ‹(Bir) belgimi?› dedim. U boshi bilan ‹ha› deb ishora qildi. Men (namozga) turdim, hatto meni hushdan ketish (holati) qopladi va boshimga suv quya boshladim. Rasululloh ﷺ Allohga hamd aytib, Unga sano aytdilar, soʻng: ‹Ilgari koʻrmagan hech bir narsam yoʻqki, uni mana shu turgan joyimda koʻrgan boʻlmasam — hatto jannat va doʻzaxni ham. Menga vahiy qilindiki, sizlar qabrlaringizda Dajjolning fitnasiga oʻxshash — yoki unga yaqin — fitna bilan sinalasizlar. — Asmo qaysi birini aytganini bilmayman. — Biroringizning oldiga (kishi) kelib, unga: ‹Bu kishi (Muhammad) haqida nimani bilasan?› deyiladi. Moʻmin — yoki chuqur ishongan (kishi), Asmo qaysi birini aytganini bilmayman — esa: ‹U — Muhammad, Allohning Rasuli; bizga oydin hujjatlar va hidoyat bilan keldi, biz (unga) javob berdik, imon keltirdik va ergashdik›, deydi. Unga: ‹Yaxshi holda uxla, biz seni haqiqatan moʻmin edi, deb bildik›, deyiladi. Munofiq — yoki shubhaga tushgan (kishi), Asmo qaysi birini aytganini bilmayman — esa: ‹Bilmayman, odamlarning bir narsa deganini eshitib, men ham (shuni) aytgan edim›, deydi›, dedilar».Ҳишом ибн Урвадан, у Фотима бинт ал-Мунзирдан, у Асмо бинт Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қиладики, у: «Қуёш тутилган пайтда Набий ﷺ нинг завжалари Оишанинг олдига келдим. Қарасам, одамлар тик туриб намоз ўқияптилар, у (Оиша) ҳам тик туриб намоз ўқияпти. Мен: ‹Одамларга нима бўлди?› дедим. У қўли билан осмонга ишора қилди ва: ‹Субҳаналлоҳ›, деди. Мен: ‹(Бир) белгими?› дедим. У боши билан ‹ҳа› деб ишора қилди. Мен (намозга) турдим, ҳатто мени ҳушдан кетиш (ҳолати) қоплади ва бошимга сув қуя бошладим. Расулуллоҳ ﷺ Аллоҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтдилар, сўнг: ‹Илгари кўрмаган ҳеч бир нарсам йўқки, уни мана шу турган жойимда кўрган бўлмасам — ҳатто жаннат ва дўзахни ҳам. Менга ваҳий қилиндики, сизлар қабрларингизда Дажжолнинг фитнасига ўхшаш — ёки унга яқин — фитна билан синаласизлар. — Асмо қайси бирини айтганини билмайман. — Бирорингизнинг олдига (киши) келиб, унга: ‹Бу киши (Муҳаммад) ҳақида нимани биласан?› дейилади. Мўмин — ёки чуқур ишонган (киши), Асмо қайси бирини айтганини билмайман — эса: ‹У — Муҳаммад, Аллоҳнинг Расули; бизга ойдин ҳужжатлар ва ҳидоят билан келди, биз (унга) жавоб бердик, имон келтирдик ва эргашдик›, дейди. Унга: ‹Яхши ҳолда ухла, биз сени ҳақиқатан мўмин эди, деб билдик›, дейилади. Мунофиқ — ёки шубҳага тушган (киши), Асмо қайси бирини айтганини билмайман — эса: ‹Билмайман, одамларнинг бир нарса деганини эшитиб, мен ҳам (шуни) айтган эдим›, дейди›, дедилар».