حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَمَّنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ ذَاتِ الرِّقَاعِ صَلاَةَ الْخَوْفِ أَنَّ طَائِفَةً صَفَّتْ مَعَهُ وَصَفَّتْ طَائِفَةٌ وِجَاهَ الْعَدُوِّ فَصَلَّى بِالَّتِي مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ ثَبَتَ قَائِمًا وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ انْصَرَفُوا فَصَفُّوا وِجَاهَ الْعَدُوِّ وَجَاءَتِ الطَّائِفَةُ الأُخْرَى فَصَلَّى بِهِمُ الرَّكْعَةَ الَّتِي بَقِيَتْ مِنْ صَلاَتِهِ ثُمَّ ثَبَتَ جَالِسًا وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ سَلَّمَ بِهِمْ ‏.‏

Yazid ibn Rumondan, u Solih ibn Xavvatdan, u Rasululloh ﷺ bilan Zotur-Riqoʼ kuni xavf namozini oʻqigan kishidan rivoyat qiladiki, bir toʻda (jamoat) u zot bilan birga saf tortdi, bir toʻda esa dushman roʻparasida saf tortdi. U zot oʻzi bilan (turgan toʻda) bilan bir rakaat oʻqidilar, soʻng tik turgan holda qoldilar, ular esa oʻzlari (namozlarini) tugatishdi. Soʻng ular (orqaga) chiqib dushman roʻparasida saf tortishdi va boshqa toʻda keldi, u zot ular bilan namozlarining qolgan (bir) rakaatini oʻqidilar, soʻng oʻtirgan holda qoldilar, ular esa oʻzlari (namozlarini) tugatishdi. Soʻng u zot ular bilan salom berdilar.Язид ибн Румондан, у Солиҳ ибн Хавватдан, у Расулуллоҳ ﷺ билан Зотур-Риқоъ куни хавф намозини ўқиган кишидан ривоят қиладики, бир тўда (жамоат) у зот билан бирга саф тортди, бир тўда эса душман рўпарасида саф тортди. У зот ўзи билан (турган тўда) билан бир ракаат ўқидилар, сўнг тик турган ҳолда қолдилар, улар эса ўзлари (намозларини) тугатишди. Сўнг улар (орқага) чиқиб душман рўпарасида саф тортишди ва бошқа тўда келди, у зот улар билан намозларининг қолган (бир) ракаатини ўқидилар, сўнг ўтирган ҳолда қолдилар, улар эса ўзлари (намозларини) тугатишди. Сўнг у зот улар билан салом бердилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، أَنَّ سَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، حَدَّثَهُ أَنَّ صَلاَةَ الْخَوْفِ أَنْ يَقُومَ الإِمَامُ وَمَعَهُ طَائِفَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ وَطَائِفَةٌ مُوَاجِهَةٌ الْعَدُوَّ فَيَرْكَعُ الإِمَامُ رَكْعَةً وَيَسْجُدُ بِالَّذِينَ مَعَهُ ثُمَّ يَقُومُ فَإِذَا اسْتَوَى قَائِمًا ثَبَتَ وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمُ الرَّكْعَةَ الْبَاقِيَةَ ثُمَّ يُسَلِّمُونَ وَيَنْصَرِفُونَ وَالإِمَامُ قَائِمٌ فَيَكُونُونَ وِجَاهَ الْعَدُوِّ ثُمَّ يُقْبِلُ الآخَرُونَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُكَبِّرُونَ وَرَاءَ الإِمَامِ فَيَرْكَعُ بِهِمُ الرَّكْعَةَ وَيَسْجُدُ ثُمَّ يُسَلِّمُ فَيَقُومُونَ فَيَرْكَعُونَ لأَنْفُسِهِمُ الرَّكْعَةَ الْبَاقِيَةَ ثُمَّ يُسَلِّمُونَ ‏.‏

Yahyo ibn Saiddan, u Qosim ibn Muhammaddan, u Solih ibn Xavvatdan rivoyat qiladiki, Sahl ibn Abu Hasma (roziyallohu anhu) unga xavf namozini (shunday) xabar berdi: Imom oʻz sahobalaridan bir toʻda bilan turadi, bir toʻda esa dushmanga roʻpara (turadi). Imom oʻzi bilan (turganlar) bilan bir rakaat rukuʼ qilib, sajda qiladi, soʻng turadi; toʻppa-toʻgʻri tik turgach, (shu holda) qoladi, ular esa oʻzlari qolgan rakaatni tugatishib, soʻng salom berib (orqaga) chekinishadi, imom esa (hali) tik turgan boʻladi; ular dushman roʻparasiga oʻtishadi. Soʻng namoz oʻqimagan boshqalar kelib, imom orqasida takbir aytishadi; imom ular bilan bir rakaat rukuʼ qilib, sajda qiladi, soʻng salom beradi; ular esa turib, qolgan rakaatni oʻzlari rukuʼ qilib (oʻqib), soʻng salom berishadi.Яҳё ибн Саиддан, у Қосим ибн Муҳаммаддан, у Солиҳ ибн Хавватдан ривоят қиладики, Саҳл ибн Абу Ҳасма (розияллоҳу анҳу) унга хавф намозини (шундай) хабар берди: Имом ўз саҳобаларидан бир тўда билан туради, бир тўда эса душманга рўпара (туради). Имом ўзи билан (турганлар) билан бир ракаат рукуъ қилиб, сажда қилади, сўнг туради; тўппа-тўғри тик тургач, (шу ҳолда) қолади, улар эса ўзлари қолган ракаатни тугатишиб, сўнг салом бериб (орқага) чекинишади, имом эса (ҳали) тик турган бўлади; улар душман рўпарасига ўтишади. Сўнг намоз ўқимаган бошқалар келиб, имом орқасида такбир айтишади; имом улар билан бир ракаат рукуъ қилиб, сажда қилади, сўнг салом беради; улар эса туриб, қолган ракаатни ўзлари рукуъ қилиб (ўқиб), сўнг салом беришади.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلاَةِ الْخَوْفِ، قَالَ يَتَقَدَّمُ الإِمَامُ وَطَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ فَيُصَلِّي بِهِمُ الإِمَامُ رَكْعَةً وَتَكُونُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْعَدُوِّ لَمْ يُصَلُّوا فَإِذَا صَلَّى الَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً اسْتَأْخَرُوا مَكَانَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا وَلاَ يُسَلِّمُونَ وَيَتَقَدَّمُ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ يَنْصَرِفُ الإِمَامُ وَقَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَتَقُومُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ فَيُصَلُّونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً رَكْعَةً بَعْدَ أَنْ يَنْصَرِفَ الإِمَامُ فَيَكُونُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ قَدْ صَلَّوْا رَكْعَتَيْنِ فَإِنْ كَانَ خَوْفًا هُوَ أَشَدَّ مِنْ ذَلِكَ صَلَّوْا رِجَالاً قِيَامًا عَلَى أَقْدَامِهِمْ أَوْ رُكْبَانًا مُسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةِ أَوْ غَيْرَ مُسْتَقْبِلِيهَا ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) xavf namozi haqida soʻralganda shunday derdi: «Imom va bir toʻda (jamoat) oldinga oʻtadi, imom ular bilan bir rakaat oʻqiydi, ulardan bir toʻda esa u bilan dushman orasida boʻlib, (hali) namoz oʻqimagan boʻladi. U bilan (turganlar) bir rakaat oʻqib boʻlishsa, namoz oʻqimaganlar oʻrniga (orqaga) chekinishadi va salom bermaydilar; namoz oʻqimaganlar oldinga oʻtib, u bilan bir rakaat oʻqishadi. Soʻng imom ikki rakaat oʻqigan holda (namozdan) chiqadi. Ikki toʻdaning har biri, imom (namozdan) chiqqanidan soʻng, oʻzlari bir rakaatdan oʻqishadi; shunda ikki toʻdaning har biri ikki rakaat oʻqigan boʻladi. Agar xavf bundan ham kuchliroq boʻlsa, ular oyoqda tik turgan yoki ulov ustidagi holda, qiblaga yuzlangan yoki yuzlanmagan holda oʻqiyveradilar».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) хавф намози ҳақида сўралганда шундай дерди: «Имом ва бир тўда (жамоат) олдинга ўтади, имом улар билан бир ракаат ўқийди, улардан бир тўда эса у билан душман орасида бўлиб, (ҳали) намоз ўқимаган бўлади. У билан (турганлар) бир ракаат ўқиб бўлишса, намоз ўқимаганлар ўрнига (орқага) чекинишади ва салом бермайдилар; намоз ўқимаганлар олдинга ўтиб, у билан бир ракаат ўқишади. Сўнг имом икки ракаат ўқиган ҳолда (намоздан) чиқади. Икки тўданинг ҳар бири, имом (намоздан) чиққанидан сўнг, ўзлари бир ракаатдан ўқишади; шунда икки тўданинг ҳар бири икки ракаат ўқиган бўлади. Агар хавф бундан ҳам кучлироқ бўлса, улар оёқда тик турган ёки улов устидаги ҳолда, қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда ўқийверадилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ قَالَ مَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ حَتَّى غَابَتِ الشَّمْسُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَحَدِيثُ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَىَّ فِي صَلاَةِ الْخَوْفِ ‏.‏

Yahyo ibn Saiddan, u Said ibn al-Musayyabdan rivoyat qiladiki, u: «Rasululloh ﷺ Xandaq kuni peshin va asr (namoz)larini quyosh botgunga qadar oʻqimadilar», dedi. Molik aytdi: «Qosim ibn Muhammadning Solih ibn Xavvatdan (qilgan) rivoyati — xavf namozi haqida men eshitgan (rivoyat)larning menga eng suyuklisidir».Яҳё ибн Саиддан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ривоят қиладики, у: «Расулуллоҳ ﷺ Хандақ куни пешин ва аср (намоз)ларини қуёш ботгунга қадар ўқимадилар», деди. Молик айтди: «Қосим ибн Муҳаммаднинг Солиҳ ибн Хавватдан (қилган) ривояти — хавф намози ҳақида мен эшитган (ривоят)ларнинг менга энг суюклисидир».