Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) xavf namozi haqida soʻralganda shunday derdi: «Imom va bir toʻda (jamoat) oldinga oʻtadi, imom ular bilan bir rakaat oʻqiydi, ulardan bir toʻda esa u bilan dushman orasida boʻlib, (hali) namoz oʻqimagan boʻladi. U bilan (turganlar) bir rakaat oʻqib boʻlishsa, namoz oʻqimaganlar oʻrniga (orqaga) chekinishadi va salom bermaydilar; namoz oʻqimaganlar oldinga oʻtib, u bilan bir rakaat oʻqishadi. Soʻng imom ikki rakaat oʻqigan holda (namozdan) chiqadi. Ikki toʻdaning har biri, imom (namozdan) chiqqanidan soʻng, oʻzlari bir rakaatdan oʻqishadi; shunda ikki toʻdaning har biri ikki rakaat oʻqigan boʻladi. Agar xavf bundan ham kuchliroq boʻlsa, ular oyoqda tik turgan yoki ulov ustidagi holda, qiblaga yuzlangan yoki yuzlanmagan holda oʻqiyveradilar».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) хавф намози ҳақида сўралганда шундай дерди: «Имом ва бир тўда (жамоат) олдинга ўтади, имом улар билан бир ракаат ўқийди, улардан бир тўда эса у билан душман орасида бўлиб, (ҳали) намоз ўқимаган бўлади. У билан (турганлар) бир ракаат ўқиб бўлишса, намоз ўқимаганлар ўрнига (орқага) чекинишади ва салом бермайдилар; намоз ўқимаганлар олдинга ўтиб, у билан бир ракаат ўқишади. Сўнг имом икки ракаат ўқиган ҳолда (намоздан) чиқади. Икки тўданинг ҳар бири, имом (намоздан) чиққанидан сўнг, ўзлари бир ракаатдан ўқишади; шунда икки тўданинг ҳар бири икки ракаат ўқиган бўлади. Агар хавф бундан ҳам кучлироқ бўлса, улар оёқда тик турган ёки улов устидаги ҳолда, қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда ўқийверадилар».