(Nofiʼ rivoyat qildi)ki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan xavf namozi haqida soʻralganida: «Imom va odamlardan bir toifa oldinga oʻtadi; imom ularga bir rakat (namoz) oʻqitadi; ulardan bir toifa esa ular bilan dushman orasida (qorovul boʻ lib, hali) namoz oʻqimagan holda turadi. (Imom) bilan boʻ lganlar bir rakat oʻqigach, namoz oʻqimaganlarning oʻrniga ortga chekinadilar — (lekin) salom bermaydilar; namoz oʻqimaganlar oldinga oʻtib, imom bilan bir rakat oʻqiydilar; soʻng imom — ikki rakat oʻqigan holda — (namozdan) chiqadi. Soʻng ikki toifaning har biri (oʻrnidan) turib, imom (namozdan) chiqqach, oʻzlari uchun (yana) bir rakat oʻqiydilar; (shunday qilib) ikki toifaning har biri ikki rakat oʻqigan boʻ ladi. Agar xavf bundan ham qattiqroq boʻ lsa, ular piyoda — oyoqlari ustida (tik) turgan holda yoki minib, qiblaga yuzlangan yoki yuzlanmagan holda — namoz oʻqiydilar», derdi. Molik: «Nofiʼ: ‹Men Abdulloh ibn Umarni buni faqat Rasululloh ﷺdan zikr qilgan deb oʻylayman› dedi», dedi.(Нофиъ ривоят қилди)ки, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан хавф намози ҳақида сўралганида: «Имом ва одамлардан бир тоифа олдинга ўтади; имом уларга бир ракат (намоз) ўқитади; улардан бир тоифа эса улар билан душман орасида (қоровул бў либ, ҳали) намоз ўқимаган ҳолда туради. (Имом) билан бў лганлар бир ракат ўқигач, намоз ўқимаганларнинг ўрнига ортга чекинадилар — (лекин) салом бермайдилар; намоз ўқимаганлар олдинга ўтиб, имом билан бир ракат ўқийдилар; сўнг имом — икки ракат ўқиган ҳолда — (намоздан) чиқади. Сўнг икки тоифанинг ҳар бири (ўрнидан) туриб, имом (намоздан) чиққач, ўзлари учун (яна) бир ракат ўқийдилар; (шундай қилиб) икки тоифанинг ҳар бири икки ракат ўқиган бў лади. Агар хавф бундан ҳам қаттиқроқ бў лса, улар пиёда — оёқлари устида (тик) турган ҳолда ёки миниб, қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда — намоз ўқийдилар», дерди. Молик: «Нофиъ: ‹Мен Абдуллоҳ ибн Умарни буни фақат Расулуллоҳ ﷺдан зикр қилган деб ўйлайман› деди», деди.