حَدَّثَنَا عَبْدُ الْغَفَّارِ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ، فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْحِصْنَ ذُكِرَ لَهُ جَمَالُ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىِّ بْنِ أَخْطَبَ، وَقَدْ قُتِلَ زَوْجُهَا، وَكَانَتْ عَرُوسًا، فَاصْطَفَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ فَخَرَجَ بِهَا، حَتَّى بَلَغْنَا سَدَّ الرَّوْحَاءِ حَلَّتْ، فَبَنَى بِهَا، ثُمَّ صَنَعَ حَيْسًا فِي نِطَعٍ صَغِيرٍ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " آذِنْ مَنْ حَوْلَكَ ". فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى صَفِيَّةَ، ثُمَّ خَرَجْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ، قَالَ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحَوِّي لَهَا وَرَاءَهُ بِعَبَاءَةٍ، ثُمَّ يَجْلِسُ عِنْدَ بَعِيرِهِ فَيَضَعُ رُكْبَتَهُ، فَتَضَعُ صَفِيَّةُ رِجْلَهَا عَلَى رُكْبَتِهِ، حَتَّى تَرْكَبَ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Xaybarga keldilar va Alloh u zotni gʻolib qilib, u zot shaharni — dushman mudofaasini sindirib — fath etganda, u zotga Safiya bint Huyay ibn Axtabning goʻzalligi haqida (gapirildi); uning eri esa — u (Safiya) kelin (yangi turmush qurgan) paytda — oʻldirilgan edi. Allohning Rasuli ﷺ uni oʻziga tanladi va u (Safiya) bilan birga yoʻlga chiqdilar — to Saddu-r-Ravhoga yetguncha; oʻsha yerda uning hayzi tugadi va u zot unga uylandi. Soʻng hays (bir xil taom) tayyorlandi va (taom uchun ishlatiladigan) kichik teri (dasturxon) ustida tortildi. Allohning Rasuli ﷺ menga: «Atrofingdagilarni (toʻy ziyofatiga) xabar qil», — dedilar. Bas, bu — Allohning Rasuli ﷺ ning Safiya (ga uylanishi) uchun bergan valima (toʻy ziyofati) edi. Soʻng biz Madinaga yoʻl oldik va men — Allohning Rasuli ﷺ uni (Safiyani) bir abo (chopon) bilan toʻsayotganini, u esa u zotning orqasida (oʻtirgan)ini — koʻrdim. Soʻng u zot oʻz tuyasi yonida oʻtirar va Safiya oyoqlarini u zotning tizzasiga qoʻyib, (tuyaga) minar edi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Хайбарга келдилар ва Аллоҳ у зотни ғолиб қилиб, у зот шаҳарни — душман мудофаасини синдириб — фатҳ этганда, у зотга Сафия бинт Ҳуяй ибн Ахтабнинг гўзаллиги ҳақида (гапирилди); унинг эри эса — у (Сафия) келин (янги турмуш қурган) пайтда — ўлдирилган эди. Аллоҳнинг Расули ﷺ уни ўзига танлади ва у (Сафия) билан бирга йўлга чиқдилар — то Садду-р-Равҳога етгунча; ўша ерда унинг ҳайзи тугади ва у зот унга уйланди. Сўнг ҳайс (бир хил таом) тайёрланди ва (таом учун ишлатиладиган) кичик тери (дастурхон) устида тортилди. Аллоҳнинг Расули ﷺ менга: «Атрофингдагиларни (тўй зиёфатига) хабар қил», — дедилар. Бас, бу — Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг Сафия (га уйланиши) учун берган валима (тўй зиёфати) эди. Сўнг биз Мадинага йўл олдик ва мен — Аллоҳнинг Расули ﷺ уни (Сафияни) бир або (чопон) билан тўсаётганини, у эса у зотнинг орқасида (ўтирган)ини — кўрдим. Сўнг у зот ўз туяси ёнида ўтирар ва Сафия оёқларини у зотнинг тиззасига қўйиб, (туяга) минар эди.