Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga — qarzdor boʻlgan oʻlik keltirilgan har safar, u zot: «U oʻz qarzini toʻlash uchun biror narsa qoldirdimi?» — deb soʻrar edilar. Agar u zotga — u (qarzni toʻlash uchun) biror narsa qoldirgan, deyilsa, u zot uning janoza namozini oʻqir; aks holda, u zot musulmonlarga: ‹Oʻz doʻstingizning namozini (oʻzlaringiz) oʻqinglar›, — der edilar. Alloh Paygʻambar ﷺ ni — fath (gʻalaba)lar orqali — boy qilgan(idan keyin), u zot: «Men moʻminlarga — ularning oʻzlaridan koʻra — haqliroqman (yaqinroqman). Bas, agar bir musulmon qarzdor holda vafot etsa, uning qarzini toʻlash — mening zimmamda(dir); kim (vafotidan keyin) mol qoldirsa, u — uning vorislariga(dir)», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг олдига — қарздор бўлган ўлик келтирилган ҳар сафар, у зот: «У ўз қарзини тўлаш учун бирор нарса қолдирдими?» — деб сўрар эдилар. Агар у зотга — у (қарзни тўлаш учун) бирор нарса қолдирган, дейилса, у зот унинг жаноза намозини ўқир; акс ҳолда, у зот мусулмонларга: ‹Ўз дўстингизнинг намозини (ўзларингиз) ўқинглар›, — дер эдилар. Аллоҳ Пайғамбар ﷺ ни — фатҳ (ғалаба)лар орқали — бой қилган(идан кейин), у зот: «Мен мўминларга — уларнинг ўзларидан кўра — ҳақлироқман (яқинроқман). Бас, агар бир мусулмон қарздор ҳолда вафот эца, унинг қарзини тўлаш — менинг зиммамда(дир); ким (вафотидан кейин) мол қолдирса, у — унинг ворисларига(дир)», — дедилар.