حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلِ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xolam meni Paygʻambar ﷺ ning oldiga olib borib: «Yo Rasululloh, opamning shu oʻgʻlining oyoqlarida dard bor», — dedi. U zot qoʻllarini boshimga surdilar va menga baraka tilab duo qildilar; soʻng tahorat oldilar, men ortgan suvdan ichdim. Men u zotning orqalarida turdim va elkalari orasidagi nubuvvat muhrini koʻrdim; u (kichik chodir tugmasiga oʻxshash) edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Холам мени Пайғамбар ﷺ нинг олдига олиб бориб: «Ё Расулуллоҳ, опамнинг шу ўғлининг оёқларида дард бор», — деди. У зот қўлларини бошимга сурдилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар; сўнг таҳорат олдилар, мен ортган сувдан ичдим. Мен у зотнинг орқаларида турдим ва элкалари орасидаги нубувват муҳрини кўрдим; у (кичик чодир тугмасига ўхшаш) эди.