حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ كَانَ النِّدَاءُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوَّلُهُ إِذَا جَلَسَ الإِمَامُ عَلَى الْمِنْبَرِ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فَلَمَّا كَانَ عُثْمَانُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَثُرَ النَّاسُ زَادَ النِّدَاءَ الثَّالِثَ عَلَى الزَّوْرَاءِ.
قال أبو عبد الله : الزوراء موضع بالسوق بالمدينة
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ, Abu Bakr va Umar (roziyallohu anhumo) zamonida juma namozi uchun azon imom minbarga oʻtirganda aytilar edi. Lekin Usmon (roziyallohu anhu) xilofati paytida — musulmonlar koʻpayganda — az-Zavroda uchinchi azon qoʻshildi. Abu Abdulloh (Buxoriy): «Az-Zavro — Madina bozoridagi bir joy», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ, Абу Бакр ва Умар (розияллоҳу анҳумо) замонида жума намози учун азон имом минбарга ўтирганда айтилар эди. Лекин Усмон (розияллоҳу анҳу) хилофати пайтида — мусулмонлар кўпайганда — аз-Заврода учинчи азон қўшилди. Абу Абдуллоҳ (Бухорий): «Аз-Завро — Мадина бозоридаги бир жой», — деди.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ الْمَاجِشُونُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، أَنَّ الَّذِي، زَادَ التَّأْذِينَ الثَّالِثَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ ـ رضى الله عنه ـ حِينَ كَثُرَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ، وَلَمْ يَكُنْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُؤَذِّنٌ غَيْرَ وَاحِدٍ، وَكَانَ التَّأْذِينُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ حِينَ يَجْلِسُ الإِمَامُ، يَعْنِي عَلَى الْمِنْبَرِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Juma namozlari uchun azonlar sonini uchtaga yetkazgan kishi — Usmon ibn Affon edi; bu — Madina (musulmonlari) soni koʻpayganda (boʻldi). Paygʻambar ﷺ zamonida faqat bitta muazzin bor edi va azon faqat imom (minbarga) oʻtirgandan keyin aytilar edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Жума намозлари учун азонлар сонини учтага етказган киши — Усмон ибн Аффон эди; бу — Мадина (мусулмонлари) сони кўпайганда (бўлди). Пайғамбар ﷺ замонида фақат битта муаззин бор эди ва азон фақат имом (минбарга) ўтиргандан кейин айтилар эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حُجَّ بِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا ابْنُ سَبْعِ سِنِينَ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men (ota-onam bilan birga) Allohning Rasuli ﷺ bilan haj qildirildim va oʻsha paytda men yetti yoshli bola edim.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен (ота-онам билан бирга) Аллоҳнинг Расули ﷺ билан ҳаж қилдирилдим ва ўша пайтда мен етти ёшли бола эдим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلِ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xolam meni Paygʻambar ﷺ ning oldiga olib borib: «Yo Rasululloh, opamning shu oʻgʻlining oyoqlarida dard bor», — dedi. U zot qoʻllarini boshimga surdilar va menga baraka tilab duo qildilar; soʻng tahorat oldilar, men ortgan suvdan ichdim. Men u zotning orqalarida turdim va elkalari orasidagi nubuvvat muhrini koʻrdim; u (kichik chodir tugmasiga oʻxshash) edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Холам мени Пайғамбар ﷺ нинг олдига олиб бориб: «Ё Расулуллоҳ, опамнинг шу ўғлининг оёқларида дард бор», — деди. У зот қўлларини бошимга сурдилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар; сўнг таҳорат олдилар, мен ортган сувдан ичдим. Мен у зотнинг орқаларида турдим ва элкалари орасидаги нубувват муҳрини кўрдим; у (кичик чодир тугмасига ўхшаш) эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، أَنَّ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ سُفْيَانَ بْنَ أَبِي زُهَيْرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ أَزْدِ شَنُوءَةَ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ اقْتَنَى كَلْبًا لاَ يُغْنِي عَنْهُ زَرْعًا وَلاَ ضَرْعًا، نَقَصَ كُلَّ يَوْمٍ مِنْ عَمَلِهِ قِيرَاطٌ ". قُلْتُ أَنْتَ سَمِعْتَ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِي وَرَبِّ هَذَا الْمَسْجِدِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Sufyon ibn Abu Zuhayr — Azd Shanuʼa qabilasidan boʻlgan bir kishi va Paygʻambar ﷺ ning sahobalaridan biri — dedi: «Men Allohning Rasuli ﷺ ning shunday deganini eshitdim: ‹Kim — dala (ekinzor) ham, chorva ham qoʻriqlamaydigan it saqlasa, uning yaxshi amallari savobidan har kuni bir qirot kamayadi›». Men (Soib): «Sen buni Allohning Rasuli ﷺ dan eshitdingmi?» — deb soʻradim. U: «Ha, mana bu masjidning Robbiga qasamki», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Суфён ибн Абу Зуҳайр — Азд Шануъа қабиласидан бўлган бир киши ва Пайғамбар ﷺ нинг саҳобаларидан бири — деди: «Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг шундай деганини эшитдим: ‹Ким — дала (экинзор) ҳам, чорва ҳам қўриқламайдиган ит сақласа, унинг яхши амаллари савобидан ҳар куни бир қирот камаяди›». Мен (Соиб): «Сен буни Аллоҳнинг Расули ﷺ дан эшитдингми?» — деб сўрадим. У: «Ҳа, мана бу масжиднинг Роббига қасамки», — деди.
حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ قَالَ السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ ـ رضى الله عنه ذَهَبْنَا نَتَلَقَّى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ الصِّبْيَانِ إِلَى ثَنِيَّةِ الْوَدَاعِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men baʼzi bolalar bilan birga — Allohning Rasuli ﷺ ni Saniyatul vadoʼda kutib olish uchun — (tashqariga) chiqdim.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен баъзи болалар билан бирга — Аллоҳнинг Расули ﷺ ни Саниятул вадўда кутиб олиш учун — (ташқарига) чиқдим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، قَالَ صَحِبْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ وَطَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَالْمِقْدَادَ وَسَعْدًا رضى الله عنهم فَمَا سَمِعْتُ أَحَدًا مِنْهُمْ يُحَدِّثُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، إِلاَّ أَنِّي سَمِعْتُ طَلْحَةَ يُحَدِّثُ عَنْ يَوْمِ أُحُدٍ
Men Abdurrahmon ibn Avf, Talha ibn Ubaydulloh, Miqdod va Saʼd (roziyallohu anhum) bilan suhbatdosh boʻldim, ulardan birortasining Paygʻambar ﷺdan hadis rivoyat qilganini eshitmadim — faqat men Talhaning Uhud kuni haqida hadis rivoyat qilganini eshitganman.Мен Абдурраҳмон ибн Авф, Талҳа ибн Убайдуллоҳ, Миқдод ва Саъд (розияллоҳу анҳум) билан суҳбатдош бўлдим, улардан бирортасининг Пайғамбар ﷺдан ҳадис ривоят қилганини эшитмадим — фақат мен Талҳанинг Уҳуд куни ҳақида ҳадис ривоят қилганини эшитганман.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، يَقُولُ أَذْكُرُ أَنِّي خَرَجْتُ مَعَ الْغِلْمَانِ إِلَى ثَنِيَّةِ الْوَدَاعِ نَتَلَقَّى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً مَعَ الصِّبْيَانِ.
(Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu) aytdi:) Esimda — men (boshqa) bolalar bilan Saniyyatul-Vidoʼga, Rasululloh ﷺni kutib olgani chiqgan edim. Sufyon bir safar: «Sabiylar (bolalar) bilan» dedi.(Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу) айтди:) Эсимда — мен (бошқа) болалар билан Санийятул-Видўга, Расулуллоҳ ﷺни кутиб олгани чиқган эдим. Суфён бир сафар: «Сабийлар (болалар) билан» деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي، وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
(Soyib ibn Yazid (roziyallohu anhu) aytdi:) Xolam meni Rasululloh ﷺning oldiga olib bordi va: «Yo Rasululloh, jiyanim (singlimning oʻgʻli) ogʻrib (kasal boʻlib) qoldi», dedi. Shunda u zot boshimni siladilar va menga baraka tilab duo qildilar; soʻng tahorat qildilar, men u zotning tahorat (qoldigʻidan olib) suvidan ichdim. Keyin u zotning orqalarida turib, ikki yelkalari orasidagi muhrlarini (nubuvvat muhrini) — xuddi chodir tugmasidek — koʻrdim.(Сойиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу) айтди:) Холам мени Расулуллоҳ ﷺнинг олдига олиб борди ва: «Ё Расулуллоҳ, жияним (синглимнинг ўғли) оғриб (касал бўлиб) қолди», деди. Шунда у зот бошимни силадилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар; сўнг таҳорат қилдилар, мен у зотнинг таҳорат (қолдиғидан олиб) сувидан ичдим. Кейин у зотнинг орқаларида туриб, икки елкалари орасидаги муҳрларини (нубувват муҳрини) — худди чодир тугмасидек — кўрдим.
حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الْجُعَيْدِ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ كُنَّا نُؤْتَى بِالشَّارِبِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِمْرَةِ أَبِي بَكْرٍ وَصَدْرًا مِنْ خِلاَفَةِ عُمَرَ، فَنَقُومُ إِلَيْهِ بِأَيْدِينَا وَنِعَالِنَا وَأَرْدِيَتِنَا، حَتَّى كَانَ آخِرُ إِمْرَةِ عُمَرَ، فَجَلَدَ أَرْبَعِينَ، حَتَّى إِذَا عَتَوْا وَفَسَقُوا جَلَدَ ثَمَانِينَ.
(Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ davrida, Abu Bakrning amirligida va Umar xalifaligining boshlarida bizning oldimizga (xamr) ichgan kishi keltirilar edi; biz unga qoʻllarimiz, kovushlarimiz va ridolarimiz bilan turardik (urardik). Umar xalifaligining oxirida esa u qirq (darra) urdi; (odamlar) haddan oshib, fisq qilganlarida esa saksan (darra) urdi.(Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Расулуллоҳ ﷺ даврида, Абу Бакрнинг амирлигида ва Умар халифалигининг бошларида бизнинг олдимизга (хамр) ичган киши келтирилар эди; биз унга қўлларимиз, ковушларимиз ва ридоларимиз билан турардик (урардик). Умар халифалигининг охирида эса у қирқ (дарра) урди; (одамлар) ҳаддан ошиб, фисқ қилганларида эса саксан (дарра) урди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ مَالِكٍ، عَنِ الْجُعَيْدِ، سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ كَانَ الصَّاعُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُدًّا وَثُلُثًا بِمُدِّكُمُ الْيَوْمَ ، وَقَدْ زِيدَ فِيهِ. سَمِعَ الْقَاسِمُ بْنُ مَالِكٍ الْجُعَيْدَ
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ davrida soʼ bugungi muddingiz bilan oʻlchaganda bir mudd va uchdan bir mudd edi. Keyin unga ziyoda qilindi. Qosim ibn Molik Juʼayddan eshitdi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ даврида сў бугунги муддингиз билан ўлчаганда бир мудд ва учдан бир мудд эди. Кейин унга зиёда қилинди. Қосим ибн Молик Жуъайддан эшитди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ، سَمِعَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ، خَطَبَنَا عَلَى مِنْبَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)ni Nabiy ﷺ ning minbarlari ustida bizga xutba qilayotganini eshitgan.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)ни Набий ﷺ нинг минбарлари устида бизга хутба қилаётганини эшитган.
وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - وَهُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ
- عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى
رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ . فَمَسَحَ رَأْسِي
وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتِمِهِ
بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Xolam meni Rasululloh ﷺ ning huzurlariga olib bordi va: ‹Yo Rasululloh! Jiyanim ogʻrib qoldi›, dedi. Shunda (u zot) boshimni silab, menga baraka (boʻlishini) duo qildilar. Soʻng tahorat oldilar, men tahorat (suvi)dan ichdim. Soʻng orqalarida turib, ikki yelkalari orasidagi muhrni koʻrdim, u xuddi chodir tugmasidek edi».Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Холам мени Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига олиб борди ва: ‹Ё Расулуллоҳ! Жияним оғриб қолди›, деди. Шунда (у зот) бошимни силаб, менга барака (бўлишини) дуо қилдилар. Сўнг таҳорат олдилар, мен таҳорат (суви)дан ичдим. Сўнг орқаларида туриб, икки елкалари орасидаги муҳрни кўрдим, у худди чодир тугмасидек эди».
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، وَسَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ تَبُوكَ خَرَجَ النَّاسُ يَتَلَقَّوْنَهُ إِلَى ثَنِيَّةِ الْوَدَاعِ . قَالَ السَّائِبُ فَخَرَجْتُ مَعَ النَّاسِ وَأَنَا غُلاَمٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u dedi: Rasululloh ﷺ Tabukdan qaytib kelganlarida, odamlar u zotni kutib olgani Saniyyatul-Vadoʼga chiqishdi. Soib aytdi: Men ham odamlar bilan chiqdim, men bola edim. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади, у деди: Расулуллоҳ ﷺ Табукдан қайтиб келганларида, одамлар у зотни кутиб олгани Санийятул-Вадўга чиқишди. Соиб айтди: Мен ҳам одамлар билан чиқдим, мен бола эдим. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ الْخَيَّاطُ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ كَانَ الأَذَانُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ إِذَا خَرَجَ الإِمَامُ وَإِذَا أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَلَمَّا كَانَ عُثْمَانُ رضى الله عنه زَادَ النِّدَاءَ الثَّالِثَ عَلَى الزَّوْرَاءِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ, Abu Bakr va Umar zamonida azon imom (xutbaga) chiqqanida hamda namozga iqomat aytilganida boʻlardi. Usmon (roziyallohu anhu) (xalifa) boʻlganida Zavro deb atalgan joyda uchinchi nidoni (azonni) ziyoda qildi.» Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ, Абу Бакр ва Умар замонида азон имом (хутбага) чиққанида ҳамда намозга иқомат айтилганида бўларди. Усмон (розияллоҳу анҳу) (халифа) бўлганида Завро деб аталган жойда учинчи нидони (азонни) зиёда қилди.» Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ فَمَسَحَ بِرَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ وَتَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ فَقُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى الْخَاتَمِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ فَإِذَا هُوَ مِثْلُ زِرِّ الْحَجَلَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى الزِّرُّ يُقَالُ بَيْضٌ لَهَا . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ سَلْمَانَ وَقُرَّةَ بْنِ إِيَاسٍ الْمُزَنِيِّ وَجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ وَأَبِي رِمْثَةَ وَبُرَيْدَةَ الأَسْلَمِيِّ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ وَعَمْرِو بْنِ أَخْطَبَ وَأَبِي سَعِيدٍ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Xolam meni Nabiy ﷺ huzurlariga olib bordi va: ‹Yo Rasululloh, jiyanim ogʻrib turibdi›, dedi. Shunda u zot boshimni siladilar va menga baraka tilab duo qildilar, hamda tahorat oldilar, men ularning tahorat suvidan ichdim. Soʻng u zotning orqalarida turib, ikki yelkalari orasidagi muhrga qaradim, u xuddi kaklik tuxumiday edi», dedi. Abu Iso aytdi: ‹Zirr› — bu (kaklikning) tuxumi deyiladi. Abu Iso aytdi: Bu bobda Salmon, Qurra ibn Iyos al-Muzaniy, Jobir ibn Samura, Abu Rimsa, Burayda al-Aslamiy, Abdulloh ibn Sarjis, Amr ibn Axtab va Abu Saiddan (ham hadislar) bor. Bu hadis shu yoʻldan hasan sahih gʻaribdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Холам мени Набий ﷺ ҳузурларига олиб борди ва: ‹Ё Расулуллоҳ, жияним оғриб турибди›, деди. Шунда у зот бошимни силадилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар, ҳамда таҳорат олдилар, мен уларнинг таҳорат сувидан ичдим. Сўнг у зотнинг орқаларида туриб, икки елкалари орасидаги муҳрга қарадим, у худди каклик тухумидай эди», деди. Абу Исо айтди: ‹Зирр› — бу (какликнинг) тухуми дейилади. Абу Исо айтди: Бу бобда Салмон, Қурра ибн Иёс ал-Музаний, Жобир ибн Самура, Абу Римса, Бурайда ал-Асламий, Абдуллоҳ ибн Саржис, Амр ибн Ахтаб ва Абу Саиддан (ҳам ҳадислар) бор. Бу ҳадис шу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حَجَّ بِي أَبِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَأَنَا ابْنُ سَبْعِ سِنِينَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Otam meni Vidoʼ hajjida Rasululloh ﷺ bilan birga hajga olib bordi, men esa yetti yoshda edim», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Отам мени Видў ҳажжида Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ҳажга олиб борди, мен эса етти ёшда эдим», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَسِبْتُ أَنِّي سَمِعْتُ يَزِيدَ بْنَ خُصَيْفَةَ، يَذْكُرُ عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ رَجُلٍ، قَدْ سَمَّاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَاهَرَ يَوْمَ أُحُدٍ بَيْنَ دِرْعَيْنِ أَوْ لَبِسَ دِرْعَيْنِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan, u nomini aytgan bir kishidan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ Uhud kuni ikki sovutni ustma-ust kiyib oldilar — yoki ikki sovut kiyib oldilar.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан, у номини айтган бир кишидан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ Уҳуд куни икки совутни устма-уст кийиб олдилар — ёки икки совут кийиб олдилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ الأَذَانَ، كَانَ أَوَّلُ حِينَ يَجْلِسُ الإِمَامُ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةَ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ فَلَمَّا كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُثْمَانَ وَكَثُرَ النَّاسُ أَمَرَ عُثْمَانُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ بِالأَذَانِ الثَّالِثِ فَأُذِّنَ بِهِ عَلَى الزَّوْرَاءِ فَثَبَتَ الأَمْرُ عَلَى ذَلِكَ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ, Abu Bakr va Umar zamonlarida azon dastlab imom juma kuni minbarga oʻtirgan vaqtida aytilar edi. Usmon xalifaligida odamlar koʻpayib ketgach, Usmon juma kuni uchinchi azon aytilishiga buyurdi va u Zavro degan joyda aytiladigan boʻldi. Shundan keyin ish shu holatda barqaror boʻlib qoldi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ, Абу Бакр ва Умар замонларида азон дастлаб имом жума куни минбарга ўтирган вақтида айтилар эди. Усмон халифалигида одамлар кўпайиб кетгач, Усмон жума куни учинчи азон айтилишига буюрди ва у Завро деган жойда айтиладиган бўлди. Шундан кейин иш шу ҳолатда барқарор бўлиб қолди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، أَخْبَرَهُ قَالَ إِنَّمَا أَمَرَ بِالتَّأْذِينِ الثَّالِثِ عُثْمَانُ حِينَ كَثُرَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ وَلَمْ يَكُنْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ مُؤَذِّنٍ وَاحِدٍ وَكَانَ التَّأْذِينُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ حِينَ يَجْلِسُ الإِمَامُ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uchinchi azonni Usmon Madina aholisi koʻpaygan vaqtda buyurdi. Rasululloh ﷺning bir muazzindan boshqasi yoʻq edi, azon esa juma kuni imom oʻtirgan vaqtida aytilar edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Учинчи азонни Усмон Мадина аҳолиси кўпайган вақтда буюрди. Расулуллоҳ ﷺнинг бир муаззиндан бошқаси йўқ эди, азон эса жума куни имом ўтирган вақтида айтилар эди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ كَانَ بِلاَلٌ يُؤَذِّنُ إِذَا جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَإِذَا نَزَلَ أَقَامَ ثُمَّ كَانَ كَذَلِكَ فِي زَمَنِ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ رضى الله عنهما .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ juma kuni minbarga oʻtirganlarida Bilol azon aytar, u zot minbardan tushganlarida esa iqomat aytar edi. Abu Bakr va Umar (roziyallohu anhumo) zamonida ham shunday davom etdi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жума куни минбарга ўтирганларида Билол азон айтар, у зот минбардан тушганларида эса иқомат айтар эди. Абу Бакр ва Умар (розияллоҳу анҳумо) замонида ҳам шундай давом этди.
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرِ بْنِ إِيَاسِ بْنِ مُقَاتِلِ بْنِ مُشَمْرِجِ بْنِ خَالِدٍ السَّعْدِيُّ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، - وَهُوَ ابْنُ جَعْفَرٍ - عَنْ يَزِيدَ، - وَهُوَ ابْنُ خُصَيْفَةَ - قَالَ أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّهُ وَفَدَ عَلَيْهِمْ سُفْيَانُ بْنُ أَبِي زُهَيْرٍ الشَّنَائِيُّ وَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنِ اقْتَنَى كَلْبًا لاَ يُغْنِي عَنْهُ زَرْعًا وَلاَ ضَرْعًا نَقَصَ مِنْ عَمَلِهِ كُلَّ يَوْمٍ قِيرَاطٌ " . قُلْتُ يَا سُفْيَانُ أَنْتَ سَمِعْتَ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ وَرَبِّ هَذَا الْمَسْجِدِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Sufyon ibn Abu Zuhayr ash-Shanaiy ularning oldiga kelib aytdiki, Rasululloh ﷺ: «Kim ekin va chorvaga keragi boʻlmagan bir itni saqlasa, uning amalidan har kuni bir qiyrot kamayadi», dedilar. Men: «Ey Sufyon, buni Rasululloh ﷺdan oʻzing eshitdingmi?» dedim. U: «Ha, bu masjidning Robbiga qasamki», dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Суфён ибн Абу Зуҳайр аш-Шанаий уларнинг олдига келиб айтдики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким экин ва чорвага кераги бўлмаган бир итни сақласа, унинг амалидан ҳар куни бир қийрот камаяди», дедилар. Мен: «Эй Суфён, буни Расулуллоҳ ﷺдан ўзинг эшитдингми?» дедим. У: «Ҳа, бу масжиднинг Роббига қасамки», деди.
- وعن السائب بن يزيد رضي الله عنه، قال: حج بي مع رسول الله صلى الله عليه وسلم في حجة الوداع وأنا ابن سبع سنين. ((رواه البخاري)).
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Otam meni Vidoʼ hajjida Rasululloh ﷺ bilan birga hajga olib bordi, men esa yetti yoshda edim», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Отам мени Видў ҳажжида Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ҳажга олиб борди, мен эса етти ёшда эдим», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
- وعن السائب بن يزيد، رضي الله عنه قال: لما قدم النبي صلى الله عليه وسلم من غزوة تبوك تلقاه الناس، فلقيته مع الصبيان على ثنية الوداع.
(رواه أبو داود بإسناد صحيح بهذا اللفظ) ورواه البخاري قال: ذهبنا نتلقى رسول الله صلى الله عليه وسلم مع الصبيان إلى ثنية الوداع
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men baʼzi bolalar bilan birga — Allohning Rasuli ﷺ ni Saniyatul vadoʼda kutib olish uchun — (tashqariga) chiqdim.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен баъзи болалар билан бирга — Аллоҳнинг Расули ﷺ ни Саниятул вадўда кутиб олиш учун — (ташқарига) чиқдим.
- وعن السائب بن زيد الصحابي رضي الله عنه قال: كنت في المسجد فحصبني رجل، فنظرت فإذا عمر بن الخطاب رضي الله عنه فقال: اذهب فائتني بهذين، فجئته بهما، فقال: من أين أنتما؟ فقالا: من أهل الطائف، فقال: لو كنتما من أهل البلد، لأوجعتكما، ترفعان أصواتكما في مسجد رسول الله صلى الله عليه وسلم ! ((رواه البخاري)).
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men masjidda turgan edim; kimdir menga shagʻal otdi. Men qarasam, u — Umar ibn al-Xattob edi. U menga: «Anavu ikki kishini menga olib kel», — dedi. Men ularni olib kelganimda, u ularga: «Sizlar kimsizlar? (Yoki) qaydan keldingiz?» — dedi. Ular: «Biz — Toiflikmiz», — dedi. Umar: «Agar shu shahardan (Madinadan) boʻlganingizda, Rasululloh ﷺ ning masjidida ovozinglarni koʻtarganingiz uchun sizlarni jazolar edim», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен масжидда турган эдим; кимдир менга шағал отди. Мен қарасам, у — Умар ибн ал-Хаттоб эди. У менга: «Анаву икки кишини менга олиб кел», — деди. Мен уларни олиб келганимда, у уларга: «Сизлар кимсизлар? (Ёки) қайдан келдингиз?» — деди. Улар: «Биз — Тоифликмиз», — деди. Умар: «Агар шу шаҳардан (Мадинадан) бўлганингизда, Расулуллоҳ ﷺ нинг масжидида овозингларни кўтарганингиз учун сизларни жазолар эдим», — деди.
وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ يُؤْتَى بِالشَّارِبِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِمْرَةِ أَبِي بَكْرٍ وَصَدْرًا مِنْ خِلَافَةِ عُمَرَ فَنَقُومُ عَلَيْهِ بِأَيْدِينَا وَنِعَالِنَا وَأَرْدِيَتِنَا حَتَّى كَانَ آخِرُ إِمْرَةِ عُمَرَ فَجَلَدَ أَرْبَعِينَ حَتَّى إِذَا عَتَوْا وَفَسَقُوا جَلَدَ ثَمَانِينَ. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ davrida, Abu Bakrning amirligida va Umar xalifaligining boshlarida bizning oldimizga (xamr) ichgan kishi keltirilar edi; biz unga qoʻllarimiz, kovushlarimiz va ridolarimiz bilan turardik (urardik). Umar xalifaligining oxirida esa u qirq (darra) urdi; (odamlar) haddan oshib, fisq qilganlarida esa saksan (darra) urdi.(Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Расулуллоҳ ﷺ даврида, Абу Бакрнинг амирлигида ва Умар халифалигининг бошларида бизнинг олдимизга (хамр) ичган киши келтирилар эди; биз унга қўлларимиз, ковушларимиз ва ридоларимиз билан турардик (урардик). Умар халифалигининг охирида эса у қирқ (дарра) урди; (одамлар) ҳаддан ошиб, фисқ қилганларида эса саксан (дарра) урди.
وَعَن السَّائِب بْنِ يَزِيدَ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَلَيْهِ يَوْمَ أُحُدٍ دِرْعَانِ قَدْ ظَاهَرَ بَيْنَهُمَا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ
Saib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Uhud kuni ustilariga ikkita zirh — birini ikkinchisining ustiga qavatlab kiygan edilar. Abu Dovud va Ibn Moja rivoyat qilgan.Саиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Уҳуд куни устиларига иккита зирҳ — бирини иккинчисининг устига қаватлаб кийган эдилар. Абу Довуд ва Ибн Можа ривоят қилган.
وَعَن السَّائِب بن يزِيد قَالَ: ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لي بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَين كَتفيهِ مثل زر الحجلة
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xolam meni Paygʻambar ﷺ ning oldiga olib borib: «Yo Rasululloh, opamning shu oʻgʻlining oyoqlarida dard bor», — dedi. U zot qoʻllarini boshimga surdilar va menga baraka tilab duo qildilar; soʻng tahorat oldilar, men ortgan suvdan ichdim. Men u zotning orqalarida turdim va elkalari orasidagi nubuvvat muhrini koʻrdim; u (kichik chodir tugmasiga oʻxshash) edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Холам мени Пайғамбар ﷺ нинг олдига олиб бориб: «Ё Расулуллоҳ, опамнинг шу ўғлининг оёқларида дард бор», — деди. У зот қўлларини бошимга сурдилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар; сўнг таҳорат олдилар, мен ортган сувдан ичдим. Мен у зотнинг орқаларида турдим ва элкалари орасидаги нубувват муҳрини кўрдим; у (кичик чодир тугмасига ўхшаш) эди.
وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كُنْتُ نَائِمًا فِي الْمَسْجِد فحصبني رجل فَنَظَرت فَإِذا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ اذْهَبْ فَأْتِنِي بِهَذَيْنِ فَجِئْتُهُ بِهِمَا فَقَالَ: مِمَّنْ أَنْتُمَا أَوْ مِنْ أَيْنَ أَنْتُمَا قَالَا: مِنْ أَهْلِ الطَّائِفِ. قَالَ: لَوْ كُنْتُمَا مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَأَوْجَعْتُكُمَا تَرْفَعَانِ أَصْوَاتَكُمَا فِي مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ البُخَارِيّ
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men masjidda turgan edim; kimdir menga shagʻal otdi. Men qarasam, u — Umar ibn al-Xattob edi. U menga: «Anavu ikki kishini menga olib kel», — dedi. Men ularni olib kelganimda, u ularga: «Sizlar kimsizlar? (Yoki) qaydan keldingiz?» — dedi. Ular: «Biz — Toiflikmiz», — dedi. Umar: «Agar shu shahardan (Madinadan) boʻlganingizda, Rasululloh ﷺ ning masjidida ovozinglarni koʻtarganingiz uchun sizlarni jazolar edim», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен масжидда турган эдим; кимдир менга шағал отди. Мен қарасам, у — Умар ибн ал-Хаттоб эди. У менга: «Анаву икки кишини менга олиб кел», — деди. Мен уларни олиб келганимда, у уларга: «Сизлар кимсизлар? (Ёки) қайдан келдингиз?» — деди. Улар: «Биз — Тоифликмиз», — деди. Умар: «Агар шу шаҳардан (Мадинадан) бўлганингизда, Расулуллоҳ ﷺ нинг масжидида овозингларни кўтарганингиз учун сизларни жазолар эдим», — деди.
وَعَن السَّائِب بن يزِيد قَالَ: أَمَرَ عُمَرُ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ وَتَمِيمًا الدَّارِيَّ أَنْ يَقُومَا لِلنَّاسِ فِي رَمَضَانَ بِإِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً فَكَانَ الْقَارِئُ يَقْرَأُ بِالْمِئِينَ حَتَّى كُنَّا نَعْتَمِدُ عَلَى الْعَصَا مِنْ طُولِ الْقِيَامِ فَمَا كُنَّا نَنْصَرِفُ إِلَّا فِي فُرُوعِ الْفَجْرِ. رَوَاهُ مَالك
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar (roziyallohu anhu) Ubay ibn Kaʼb va Tamim ad-Doriyga Ramazonda odamlarga oʻn bir rakʼat (tarovih) oʻqib berishni buyurdi. Qori (har rakʼatda) yuz oyatdan ziyod (sura) oʻqir, biz esa uzoq turishdan (charchab) hassaga suyanib qolardik. Faqat tong yorishguncha (namozdan) chiqmasdik. Molik rivoyat qilgan.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умар (розияллоҳу анҳу) Убай ибн Каъб ва Тамим ад-Дорийга Рамазонда одамларга ўн бир ракъат (таровиҳ) ўқиб беришни буюрди. Қори (ҳар ракъатда) юз оятдан зиёд (сура) ўқир, биз эса узоқ туришдан (чарчаб) ҳассага суяниб қолардик. Фақат тонг ёришгунча (намоздан) чиқмасдик. Молик ривоят қилган.
وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ النِّدَاءُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوَّلُهُ إِذَا جَلَسَ الْإِمَامُ عَلَى الْمِنْبَرِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ فَلَمَّا كَانَ عُثْمَانُ وَكَثُرَ النَّاسُ زَادَ النِّدَاءَ الثَّالِثَ عَلَى الزَّوْرَاء. رَوَاهُ البُخَارِيّ
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ, Abu Bakr va Umar (roziyallohu anhumo) zamonida juma namozi uchun azon imom minbarga oʻtirganda aytilar edi. Lekin Usmon (roziyallohu anhu) xilofati paytida — musulmonlar koʻpayganda — az-Zavroda uchinchi azon qoʻshildi. Abu Abdulloh (Buxoriy): «Az-Zavro — Madina bozoridagi bir joy», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ, Абу Бакр ва Умар (розияллоҳу анҳумо) замонида жума намози учун азон имом минбарга ўтирганда айтилар эди. Лекин Усмон (розияллоҳу анҳу) хилофати пайтида — мусулмонлар кўпайганда — аз-Заврода учинчи азон қўшилди. Абу Абдуллоҳ (Бухорий): «Аз-Завро — Мадина бозоридаги бир жой», — деди.
وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا دَعَا فَرفع يَدَيْهِ مَسَحَ وَجْهَهُ بِيَدَيْهِ
رَوَى الْبَيْهَقِيُّ الْأَحَادِيثَ الثَّلَاثَة فِي «الدَّعْوَات الْكَبِير»
Qutayba ibn Said bizga rivoyat qilib dedi: Ibn Lahiya bizga Hafs ibn Hoshim ibn Utba ibn Abu Vaqqosdan, u Soib ibn Yaziddan, u otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki, Nabiy ﷺ duo qilganlarida qoʻllarini koʻtarib, soʻng ikki qoʻllari bilan yuzlarini siypar edilar.Қутайба ибн Саид бизга ривоят қилиб деди: Ибн Лаҳия бизга Ҳафс ибн Ҳошим ибн Утба ибн Абу Ваққосдан, у Соиб ибн Язиддан, у отаси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Набий ﷺ дуо қилганларида қўлларини кўтариб, сўнг икки қўллари билан юзларини сийпар эдилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ: أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجَحْشِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَمُرُّ بِنَا نِصْفَ النَّهَارِ، أَوْ قَرِيبًا مِنْهُ، فَيَقُولُ: قُومُوا فَقِيلُوا، فَمَا بَقِيَ فَلِلشَّيْطَانِ.
Saib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar (roziyallohu anhu) tush payti yoki unga yaqin vaqtda oldimizdan oʻtib: «Turinglar-da, qaylula qilinglar! Bundan keyin qolgan (vaqt) shaytonga (tegishli)», derdi.Саиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умар (розияллоҳу анҳу) туш пайти ёки унга яқин вақтда олдимиздан ўтиб: «Туринглар-да, қайлула қилинглар! Бундан кейин қолган (вақт) шайтонга (тегишли)», дерди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، عَنِ السَّائِب بْنِ يَزِيدَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم، كَانَ عَلَيْهِ يَوْمَ أُحُدٍ دِرْعَانِ، قَدْ ظَاهَرَ بَيْنَهُمَا.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Uhud kuni ikkita sovut kiyib olgan edilar, goʻyo birini ikkinchisining ustidan kiygandek edilar.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Уҳуд куни иккита совут кийиб олган эдилар, гўё бирини иккинчисининг устидан кийгандек эдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ: سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ: ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، وَتَوَضَّأَ، فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، وَقُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى الْخَاتَمِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ، فَإِذَا هُوَ مِثْلُ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Xolam meni Nabiy ﷺ huzurlariga olib bordi va: ‹Yo Rasululloh, jiyanim ogʻrib turibdi›, dedi. Shunda u zot boshimni siladilar va menga baraka tilab duo qildilar, hamda tahorat oldilar, men ularning tahorat suvidan ichdim. Soʻng u zotning orqalarida turib, ikki yelkalari orasidagi muhrga qaradim, u xuddi kaklik tuxumiday edi», dedi. Abu Iso aytdi: ‹Zirr› — bu (kaklikning) tuxumi deyiladi. Abu Iso aytdi: Bu bobda Salmon, Qurra ibn Iyos al-Muzaniy, Jobir ibn Samura, Abu Rimsa, Burayda al-Aslamiy, Abdulloh ibn Sarjis, Amr ibn Axtab va Abu Saiddan (ham hadislar) bor. Bu hadis shu yoʻldan hasan sahih gʻaribdir.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Холам мени Набий ﷺ ҳузурларига олиб борди ва: ‹Ё Расулуллоҳ, жияним оғриб турибди›, деди. Шунда у зот бошимни силадилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар, ҳамда таҳорат олдилар, мен уларнинг таҳорат сувидан ичдим. Сўнг у зотнинг орқаларида туриб, икки елкалари орасидаги муҳрга қарадим, у худди каклик тухумидай эди», деди. Абу Исо айтди: ‹Зирр› — бу (какликнинг) тухуми дейилади. Абу Исо айтди: Бу бобда Салмон, Қурра ибн Иёс ал-Музаний, Жобир ибн Самура, Абу Римса, Бурайда ал-Асламий, Абдуллоҳ ибн Саржис, Амр ибн Ахтаб ва Абу Саиддан (ҳам ҳадислар) бор. Бу ҳадис шу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.