as-Soib ibn Yazid

وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ يُؤْتَى بِالشَّارِبِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِمْرَةِ أَبِي بَكْرٍ وَصَدْرًا مِنْ خِلَافَةِ عُمَرَ فَنَقُومُ عَلَيْهِ بِأَيْدِينَا وَنِعَالِنَا وَأَرْدِيَتِنَا حَتَّى كَانَ آخِرُ إِمْرَةِ عُمَرَ فَجَلَدَ أَرْبَعِينَ حَتَّى إِذَا عَتَوْا وَفَسَقُوا جَلَدَ ثَمَانِينَ. رَوَاهُ البُخَارِيّ

(Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ davrida, Abu Bakrning amirligida va Umar xalifaligining boshlarida bizning oldimizga (xamr) ichgan kishi keltirilar edi; biz unga qoʻllarimiz, kovushlarimiz va ridolarimiz bilan turardik (urardik). Umar xalifaligining oxirida esa u qirq (darra) urdi; (odamlar) haddan oshib, fisq qilganlarida esa saksan (darra) urdi.(Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Расулуллоҳ ﷺ даврида, Абу Бакрнинг амирлигида ва Умар халифалигининг бошларида бизнинг олдимизга (хамр) ичган киши келтирилар эди; биз унга қўлларимиз, ковушларимиз ва ридоларимиз билан турардик (урардик). Умар халифалигининг охирида эса у қирқ (дарра) урди; (одамлар) ҳаддан ошиб, фисқ қилганларида эса саксан (дарра) урди.

وَعَن السَّائِب بْنِ يَزِيدَ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَلَيْهِ يَوْمَ أُحُدٍ دِرْعَانِ قَدْ ظَاهَرَ بَيْنَهُمَا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ

Saib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Uhud kuni ustilariga ikkita zirh — birini ikkinchisining ustiga qavatlab kiygan edilar. Abu Dovud va Ibn Moja rivoyat qilgan.Саиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Уҳуд куни устиларига иккита зирҳ — бирини иккинчисининг устига қаватлаб кийган эдилар. Абу Довуд ва Ибн Можа ривоят қилган.

وَعَن السَّائِب بن يزِيد قَالَ: ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لي بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَين كَتفيهِ مثل زر الحجلة

Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xolam meni Paygʻambar ﷺ ning oldiga olib borib: «Yo Rasululloh, opamning shu oʻgʻlining oyoqlarida dard bor», — dedi. U zot qoʻllarini boshimga surdilar va menga baraka tilab duo qildilar; soʻng tahorat oldilar, men ortgan suvdan ichdim. Men u zotning orqalarida turdim va elkalari orasidagi nubuvvat muhrini koʻrdim; u (kichik chodir tugmasiga oʻxshash) edi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Холам мени Пайғамбар ﷺ нинг олдига олиб бориб: «Ё Расулуллоҳ, опамнинг шу ўғлининг оёқларида дард бор», — деди. У зот қўлларини бошимга сурдилар ва менга барака тилаб дуо қилдилар; сўнг таҳорат олдилар, мен ортган сувдан ичдим. Мен у зотнинг орқаларида турдим ва элкалари орасидаги нубувват муҳрини кўрдим; у (кичик чодир тугмасига ўхшаш) эди.

وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كُنْتُ نَائِمًا فِي الْمَسْجِد فحصبني رجل فَنَظَرت فَإِذا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ اذْهَبْ فَأْتِنِي بِهَذَيْنِ فَجِئْتُهُ بِهِمَا فَقَالَ: مِمَّنْ أَنْتُمَا أَوْ مِنْ أَيْنَ أَنْتُمَا قَالَا: مِنْ أَهْلِ الطَّائِفِ. قَالَ: لَوْ كُنْتُمَا مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَأَوْجَعْتُكُمَا تَرْفَعَانِ أَصْوَاتَكُمَا فِي مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ البُخَارِيّ

Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men masjidda turgan edim; kimdir menga shagʻal otdi. Men qarasam, u — Umar ibn al-Xattob edi. U menga: «Anavu ikki kishini menga olib kel», — dedi. Men ularni olib kelganimda, u ularga: «Sizlar kimsizlar? (Yoki) qaydan keldingiz?» — dedi. Ular: «Biz — Toiflikmiz», — dedi. Umar: «Agar shu shahardan (Madinadan) boʻlganingizda, Rasululloh ﷺ ning masjidida ovozinglarni koʻtarganingiz uchun sizlarni jazolar edim», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен масжидда турган эдим; кимдир менга шағал отди. Мен қарасам, у — Умар ибн ал-Хаттоб эди. У менга: «Анаву икки кишини менга олиб кел», — деди. Мен уларни олиб келганимда, у уларга: «Сизлар кимсизлар? (Ёки) қайдан келдингиз?» — деди. Улар: «Биз — Тоифликмиз», — деди. Умар: «Агар шу шаҳардан (Мадинадан) бўлганингизда, Расулуллоҳ ﷺ нинг масжидида овозингларни кўтарганингиз учун сизларни жазолар эдим», — деди.

وَعَن السَّائِب بن يزِيد قَالَ: أَمَرَ عُمَرُ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ وَتَمِيمًا الدَّارِيَّ أَنْ يَقُومَا لِلنَّاسِ فِي رَمَضَانَ بِإِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً فَكَانَ الْقَارِئُ يَقْرَأُ بِالْمِئِينَ حَتَّى كُنَّا نَعْتَمِدُ عَلَى الْعَصَا مِنْ طُولِ الْقِيَامِ فَمَا كُنَّا نَنْصَرِفُ إِلَّا فِي فُرُوعِ الْفَجْرِ. رَوَاهُ مَالك

Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar (roziyallohu anhu) Ubay ibn Kaʼb va Tamim ad-Doriyga Ramazonda odamlarga oʻn bir rakʼat (tarovih) oʻqib berishni buyurdi. Qori (har rakʼatda) yuz oyatdan ziyod (sura) oʻqir, biz esa uzoq turishdan (charchab) hassaga suyanib qolardik. Faqat tong yorishguncha (namozdan) chiqmasdik. Molik rivoyat qilgan.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умар (розияллоҳу анҳу) Убай ибн Каъб ва Тамим ад-Дорийга Рамазонда одамларга ўн бир ракъат (таровиҳ) ўқиб беришни буюрди. Қори (ҳар ракъатда) юз оятдан зиёд (сура) ўқир, биз эса узоқ туришдан (чарчаб) ҳассага суяниб қолардик. Фақат тонг ёришгунча (намоздан) чиқмасдик. Молик ривоят қилган.

وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ النِّدَاءُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوَّلُهُ إِذَا جَلَسَ الْإِمَامُ عَلَى الْمِنْبَرِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ فَلَمَّا كَانَ عُثْمَانُ وَكَثُرَ النَّاسُ زَادَ النِّدَاءَ الثَّالِثَ عَلَى الزَّوْرَاء. رَوَاهُ البُخَارِيّ

Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ, Abu Bakr va Umar (roziyallohu anhumo) zamonida juma namozi uchun azon imom minbarga oʻtirganda aytilar edi. Lekin Usmon (roziyallohu anhu) xilofati paytida — musulmonlar koʻpayganda — az-Zavroda uchinchi azon qoʻshildi. Abu Abdulloh (Buxoriy): «Az-Zavro — Madina bozoridagi bir joy», — dedi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ, Абу Бакр ва Умар (розияллоҳу анҳумо) замонида жума намози учун азон имом минбарга ўтирганда айтилар эди. Лекин Усмон (розияллоҳу анҳу) хилофати пайтида — мусулмонлар кўпайганда — аз-Заврода учинчи азон қўшилди. Абу Абдуллоҳ (Бухорий): «Аз-Завро — Мадина бозоридаги бир жой», — деди.

وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا دَعَا فَرفع يَدَيْهِ مَسَحَ وَجْهَهُ بِيَدَيْهِ رَوَى الْبَيْهَقِيُّ الْأَحَادِيثَ الثَّلَاثَة فِي «الدَّعْوَات الْكَبِير»

Qutayba ibn Said bizga rivoyat qilib dedi: Ibn Lahiya bizga Hafs ibn Hoshim ibn Utba ibn Abu Vaqqosdan, u Soib ibn Yaziddan, u otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki, Nabiy ﷺ duo qilganlarida qoʻllarini koʻtarib, soʻng ikki qoʻllari bilan yuzlarini siypar edilar.Қутайба ибн Саид бизга ривоят қилиб деди: Ибн Лаҳия бизга Ҳафс ибн Ҳошим ибн Утба ибн Абу Ваққосдан, у Соиб ибн Язиддан, у отаси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Набий ﷺ дуо қилганларида қўлларини кўтариб, сўнг икки қўллари билан юзларини сийпар эдилар.