Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ansorlarni — ularga Bahrayn (yeri)dan bir qismini berishni (xohlab) — chaqirdi. Ular: «Yo Rasululloh! Agar siz buni bizga bersangiz, bizning Quraysh (muhojir) birodarlarimizga ham xuddi shunday hujjat yozing», — dedi. Lekin Paygʻambar ﷺ ning (berishga) yetarli (yeri) yoʻq edi va u zot: «Mendan keyin siz odamlarning (boshqalarni) afzal koʻrishini (oʻzlaringiz mahrum qoldirilishini) koʻrasizlar; bas, to siz meni uchratguncha — sabr qilinglar», — dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ансорларни — уларга Баҳрайн (ери)дан бир қисмини беришни (хоҳлаб) — чақирди. Улар: «Ё Расулуллоҳ! Агар сиз буни бизга берсангиз, бизнинг Қурайш (муҳожир) биродарларимизга ҳам худди шундай ҳужжат ёзинг», — деди. Лекин Пайғамбар ﷺ нинг (беришга) етарли (ери) йўқ эди ва у зот: «Мендан кейин сиз одамларнинг (бошқаларни) афзал кўришини (ўзларингиз маҳрум қолдирилишини) кўрасизлар; бас, то сиз мени учратгунча — сабр қилинглар», — дедилар.