Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Paygʻambar ﷺ ansorlarni — ularga Bahrayn yeridan bir qism berish uchun — chaqirdi. Shunda ular: «Yoʻq! Allohga qasamki, siz — qurayshlik birodarlarimizga (ham) shunga oʻxshash narsa bermaguningizcha — biz uni qabul qilmaymiz», — dedi. U zot: «Alloh xohlasa, u (narsa) ularniki boʻladi», — dedi. Lekin ansorlar oʻz iltimosida (qatʼiy) turaverganda, u zot: «Sizlar mendan keyin — bu borada boshqalar sizlardan afzal koʻrilishini — koʻrasizlar. (Bunday holatda) — to Havz (Kavsar) yonida men bilan uchraguncha — sabr qilinglar», — dedi.Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир марта Пайғамбар ﷺ ансорларни — уларга Баҳрайн еридан бир қисм бериш учун — чақирди. Шунда улар: «Йўқ! Аллоҳга қасамки, сиз — қурайшлик биродарларимизга (ҳам) шунга ўхшаш нарса бермагунингизча — биз уни қабул қилмаймиз», — деди. У зот: «Аллоҳ хоҳласа, у (нарса) уларники бўлади», — деди. Лекин ансорлар ўз илтимосида (қатъий) тураверганда, у зот: «Сизлар мендан кейин — бу борада бошқалар сизлардан афзал кўрилишини — кўрасизлар. (Бундай ҳолатда) — то Ҳавз (Кавсар) ёнида мен билан учрагунча — сабр қилинглар», — деди.