حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَبَلَةَ، كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فِي بَعْضِ أَهْلِ الْعِرَاقِ، فَأَصَابَنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ، فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَمُرُّ بِنَا فَيَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ، إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ أَخَاهُ.
Jabala (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Madinada iroqlik baʼzi odamlar bilan birga edik va biz qahatchilik bilan azoblandik; Ibn Zubayr bizga xurmo berar edi. Ibn Umar (yonimizdan) oʻtib: «Paygʻambar ﷺ bizni — birovning (sherigining) ruxsatisiz — bir vaqtda ikkita xurmoni (qoʻshib) yeyishdan qaytardi», — der edi.Жабала (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Мадинада ироқлик баъзи одамлар билан бирга эдик ва биз қаҳатчилик билан азобландик; Ибн Зубайр бизга хурмо берар эди. Ибн Умар (ёнимиздан) ўтиб: «Пайғамбар ﷺ бизни — бировнинг (шеригининг) рухсатисиз — бир вақтда иккита хурмони (қўшиб) ейишдан қайтарди», — дер эди.