حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَبَلَةَ، قَالَ كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فَأَصَابَتْنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ، وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَمُرُّ بِنَا فَيَقُولُ لاَ تَقْرُنُوا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ، إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ أَخَاهُ.
Jabala (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Madinada qahatchilik bilan azoblandik. Ibn Zubayr bizga taom (sifatida) xurmo berar edi. Ibn Umar yonimizdan oʻtib: «Bir vaqtda ikkita xurmoni (qoʻshib) yemanglar — chunki Paygʻambar ﷺ — bir kishi sherik birodaridan ruxsat olmasa — (yigʻinda) bir vaqtda ikkita xurmoni (qoʻshib) yeyishdan qaytargan», — der edi.Жабала (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Мадинада қаҳатчилик билан азобландик. Ибн Зубайр бизга таом (сифатида) хурмо берар эди. Ибн Умар ёнимиздан ўтиб: «Бир вақтда иккита хурмони (қўшиб) еманглар — чунки Пайғамбар ﷺ — бир киши шерик биродаридан рухсат олмаса — (йиғинда) бир вақтда иккита хурмони (қўшиб) ейишдан қайтарган», — дер эди.