حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَرَادَتْ عَائِشَةُ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ أَنْ تَشْتَرِيَ جَارِيَةً لِتُعْتِقَهَا، فَقَالَ أَهْلُهَا عَلَى أَنَّ وَلاَءَهَا لَنَا. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكِ، فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ".
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Oisha — bir choriyani (kanizni) ozod qilish uchun — uni sotib olishni xohladi. Qizning xojalari — uning valosi oʻzlariga boʻlishi — sharti(ni qoʻydi). Allohning Rasuli ﷺ (Oishaga): «Ularning sharti seni toʻxtatmasin — chunki valo (ozod) qilgan kishi uchun(dir)», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Оиша — бир чорияни (канизни) озод қилиш учун — уни сотиб олишни хоҳлади. Қизнинг хожалари — унинг валоси ўзларига бўлиши — шарти(ни қўйди). Аллоҳнинг Расули ﷺ (Оишага): «Уларнинг шарти сени тўхтатмасин — чунки вало (озод) қилган киши учун(дир)», — дедилар.