حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ،. وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ شَهِيدًا، فَاشْتَدَّ الْغُرَمَاءُ فِي حُقُوقِهِمْ، فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَلَّمْتُهُ، فَسَأَلَهُمْ أَنْ يَقْبَلُوا ثَمَرَ حَائِطِي، وَيُحَلِّلُوا أَبِي، فَأَبَوْا، فَلَمْ يُعْطِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَائِطِي، وَلَمْ يَكْسِرْهُ لَهُمْ، وَلَكِنْ قَالَ " سَأَغْدُو عَلَيْكَ ". فَغَدَا عَلَيْنَا حَتَّى أَصْبَحَ، فَطَافَ فِي النَّخْلِ، وَدَعَا فِي ثَمَرِهِ بِالْبَرَكَةِ، فَجَدَدْتُهَا، فَقَضَيْتُهُمْ حُقُوقَهُمْ، وَبَقِيَ لَنَا مِنْ ثَمَرِهَا بَقِيَّةٌ، ثُمَّ جِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ جَالِسٌ، فَأَخْبَرْتُهُ بِذَلِكَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِعُمَرَ " اسْمَعْ ـ وَهْوَ جَالِسٌ ـ يَا عُمَرُ ". فَقَالَ أَلاَّ يَكُونُ قَدْ عَلِمْنَا أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ، وَاللَّهِ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Otam Uhud (jangi) kuni shahid boʻldi va uning qarz beruvchilari qarzni qattiq (qoʻpol) tarzda talab qildi. Bas, men Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga borib, unga bu haqda xabar berdim. U zot ulardan — mening bogʻimning mevalarini qabul qilib, otamni kechishni — soʻradi, lekin ular rad etdi. Bas, Allohning Rasuli ﷺ ularga mevani (oʻsha yili) bermadi va uni kesib, ular orasida taqsimlamadi (ham), balki: «Ertaga ertalab sizlarning oldingizga kelaman», — dedilar. Bas, u zot ertasi kuni ertalab bizning oldimizga kelib, xurmo daraxtlari orasida yurdi va Allohdan — ularning mevalarini barakali qilishni — soʻrab duo qildi. Men mevani uzdim va qarz beruvchilarning barcha haqlarini toʻliq qaytardim hamda bizga koʻp meva qoldi. Soʻng men Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga — u zot oʻtirgan edi — borib, unga — nima boʻlganini — aytdim. Allohning Rasuli ﷺ oʻsha yerda oʻtirgan Umarga — bu voqeani tinglashni — aytdi. Umar: «Biz — sen Allohning Rasuli ekaningni — bilmaymizmi? Allohga qasamki, sen — albatta — Allohning Rasuli(dir)san!» — dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Отам Уҳуд (жанги) куни шаҳид бўлди ва унинг қарз берувчилари қарзни қаттиқ (қўпол) тарзда талаб қилди. Бас, мен Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг олдига бориб, унга бу ҳақда хабар бердим. У зот улардан — менинг боғимнинг меваларини қабул қилиб, отамни кечишни — сўради, лекин улар рад этди. Бас, Аллоҳнинг Расули ﷺ уларга мевани (ўша йили) бермади ва уни кесиб, улар орасида тақсимламади (ҳам), балки: «Эртага эрталаб сизларнинг олдингизга келаман», — дедилар. Бас, у зот эртаси куни эрталаб бизнинг олдимизга келиб, хурмо дарахтлари орасида юрди ва Аллоҳдан — уларнинг меваларини баракали қилишни — сўраб дуо қилди. Мен мевани уздим ва қарз берувчиларнинг барча ҳақларини тўлиқ қайтардим ҳамда бизга кўп мева қолди. Сўнг мен Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг олдига — у зот ўтирган эди — бориб, унга — нима бўлганини — айтдим. Аллоҳнинг Расули ﷺ ўша ерда ўтирган Умарга — бу воқеани тинглашни — айтди. Умар: «Биз — сен Аллоҳнинг Расули эканингни — билмаймизми? Аллоҳга қасамки, сен — албатта — Аллоҳнинг Расули(дир)сан!» — деди.