Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ meni — Uhud (jangi) arafasida oʻz huzurida (koʻrikdan oʻtishga) chaqirdi — men oʻsha paytda oʻn toʻrt yoshda edim, va u zot meni oʻsha jangda qatnashishga qoʻymadi; lekin u zot meni — Xandaq (jangi) arafasida, men oʻn besh yoshda ekanimda, oʻz huzuriga chaqirdi va menga (jangga qoʻshilishga) ruxsat berdi. Nofiʼ: «Men — oʻsha paytda xalifa boʻlgan Umar ibn Abdulazizning oldiga bordim va unga yuqoridagi rivoyatni aytdim. U: ‹Bu yosh (oʻn besh) — bolalik bilan voyaga yetishlik orasidagi chegara(dir)›, — dedi va oʻz noiblariga — oʻn besh yoshga yetganlarga maosh berishni — yozdi», — dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ мени — Уҳуд (жанги) арафасида ўз ҳузурида (кўрикдан ўтишга) чақирди — мен ўша пайтда ўн тўрт ёшда эдим, ва у зот мени ўша жангда қатнашишга қўймади; лекин у зот мени — Хандақ (жанги) арафасида, мен ўн беш ёшда эканимда, ўз ҳузурига чақирди ва менга (жангга қўшилишга) рухсат берди. Нофиъ: «Мен — ўша пайтда халифа бўлган Умар ибн Абдулазизнинг олдига бордим ва унга юқоридаги ривоятни айтдим. У: ‹Бу ёш (ўн беш) — болалик билан вояга етишлик орасидаги чегара(дир)›, — деди ва ўз ноибларига — ўн беш ёшга етганларга маош беришни — ёзди», — деди.