حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها – [quran sura="4" aya_start="128" aya_end="128"]{وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا} قَالَتْ هُوَ الرَّجُلُ يَرَى مِنِ امْرَأَتِهِ مَا لاَ يُعْجِبُهُ، كِبَرًا أَوْ غَيْرَهُ، فَيُرِيدُ فِرَاقَهَا فَتَقُولُ أَمْسِكْنِي، وَاقْسِمْ لِي مَا شِئْتَ. قَالَتْ فَلاَ بَأْسَ إِذَا تَرَاضَيَا.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Mana bu oyat: ‹Agar ayol oʻz eridan badxulqlik (joʻrttaga azob berish) yoki yuz oʻgirishidan qoʻrqsa...› (Niso, 128) — (yaʼni er oʻz xotinida — keksalik yoki shunga oʻxshash — yoqimsiz narsani sezib, uni taloq qilishni xohlasa, lekin u (xotin) undan — oʻzini saqlab qolish va xohlaganidek taʼminlashni soʻrasa) — ‹ular shu (asos)da yarashsa, ikkalasiga gunoh yoʻq› (Niso, 128) (haqida nozil boʻldi).Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мана бу оят: ‹Агар аёл ўз эридан бадхулқлик (жўрттага азоб бериш) ёки юз ўгиришидан қўрқса...› (Нисо, 128) — (яъни эр ўз хотинида — кексалик ёки шунга ўхшаш — ёқимсиз нарсани сезиб, уни талоқ қилишни хоҳласа, лекин у (хотин) ундан — ўзини сақлаб қолиш ва хоҳлаганидек таъминлашни сўраса) — ‹улар шу (асос)да ярашса, иккаласига гуноҳ йўқ› (Нисо, 128) (ҳақида нозил бўлди).