حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَقِيلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُتَوَكِّلِ النَّاجِيُّ، قَالَ أَتَيْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيَّ، فَقُلْتُ لَهُ حَدِّثْنِي بِمَا، سَمِعْتَ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ سَافَرْتُ مَعَهُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ ـ قَالَ أَبُو عَقِيلٍ لاَ أَدْرِي غَزْوَةً أَوْ عُمْرَةً ـ فَلَمَّا أَنْ أَقْبَلْنَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَعَجَّلَ إِلَى أَهْلِهِ فَلْيُعَجِّلْ ". قَالَ جَابِرٌ فَأَقْبَلْنَا وَأَنَا عَلَى جَمَلٍ لِي أَرْمَكَ لَيْسَ فِيهِ شِيَةٌ، وَالنَّاسُ خَلْفِي، فَبَيْنَا أَنَا كَذَلِكَ إِذْ قَامَ عَلَىَّ، فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا جَابِرُ اسْتَمْسِكْ ". فَضَرَبَهُ بِسَوْطِهِ ضَرْبَةً، فَوَثَبَ الْبَعِيرُ مَكَانَهُ. فَقَالَ " أَتَبِيعُ الْجَمَلَ ". قُلْتُ نَعَمْ. فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَسْجِدَ فِي طَوَائِفِ أَصْحَابِهِ، فَدَخَلْتُ إِلَيْهِ، وَعَقَلْتُ الْجَمَلَ فِي نَاحِيَةِ الْبَلاَطِ. فَقُلْتُ لَهُ هَذَا جَمَلُكَ. فَخَرَجَ، فَجَعَلَ يُطِيفُ بِالْجَمَلِ وَيَقُولُ " الْجَمَلُ جَمَلُنَا ". فَبَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوَاقٍ مِنْ ذَهَبٍ فَقَالَ " أَعْطُوهَا جَابِرًا ". ثُمَّ قَالَ " اسْتَوْفَيْتَ الثَّمَنَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " الثَّمَنُ وَالْجَمَلُ لَكَ ".
Abu Mutavakkil an-Nojiy (Jobir ibn Abdullohdan) rivoyat qiladi: Men Jobir ibn Abdulloh al-Ansoriyning oldiga borib, unga: «Menga Allohning Rasuli ﷺ dan eshitgan (narsa)laringni rivoyat qil», — dedim. U: «Men u zot bilan birga safarlardan birida edim» (Abu Aqil: «Bu safar jihod uchunmi yoki umra uchunmi — bilmayman», — dedi). Jobir davom etdi: «Biz qaytayotganimizda, Paygʻambar ﷺ: ‹Kim oilasiga ertaroq qaytishni xohlasa, shoshilsin›, — dedi. Biz yoʻlga chiqdik va men — hech aybi yoʻq, qora-qizgʻish bir tuyaga mingan edim; odamlar mening ortimda edi. Men shu holatda ekanimda, tuya (charchaganligi sababli) birdan toʻxtab qoldi. Shunda Paygʻambar ﷺ menga: ‹Ey Jobir, kut!› — dedi. Soʻng u zot uni qamchisi bilan bir marta urdi va u tez (chopa) boshladi. Soʻng u zot: ‹Tuyani sotasanmi?› — dedi. Men ‹ha› deb javob berdim. Biz Madinaga yetib kelganimizda, Paygʻambar ﷺ sahobalari bilan masjidga bordi. Men ham — tuyani masjid darvozasi oldidagi maydonchaga bogʻlab — u zotning oldiga bordim. Soʻng men unga: ‹Bu — sizning tuyangiz›, — dedim. U zot chiqib, tuyani koʻzdan kechira boshladi va: ‹Tuya — bizniki›, — dedi. Soʻng Paygʻambar ﷺ biroz (avoq) oltin yuborib: ‹Buni Jobirga bering›, — dedi. Soʻng u zot: ‹Sen (tuyaning) toʻliq narxini oldingmi?› — dedi. Men ‹ha› deb javob berdim. U zot: ‹Ham narx, ham tuya — sen uchun(dir)›, — dedi», — dedi.Абу Мутаваккил ан-Ножий (Жобир ибн Абдуллоҳдан) ривоят қилади: Мен Жобир ибн Абдуллоҳ ал-Ансорийнинг олдига бориб, унга: «Менга Аллоҳнинг Расули ﷺ дан эшитган (нарса)ларингни ривоят қил», — дедим. У: «Мен у зот билан бирга сафарлардан бирида эдим» (Абу Ақил: «Бу сафар жиҳод учунми ёки умра учунми — билмайман», — деди). Жобир давом этди: «Биз қайтаётганимизда, Пайғамбар ﷺ: ‹Ким оиласига эртароқ қайтишни хоҳласа, шошилсин›, — деди. Биз йўлга чиқдик ва мен — ҳеч айби йўқ, қора-қизғиш бир туяга минган эдим; одамлар менинг ортимда эди. Мен шу ҳолатда эканимда, туя (чарчаганлиги сабабли) бирдан тўхтаб қолди. Шунда Пайғамбар ﷺ менга: ‹Эй Жобир, кут!› — деди. Сўнг у зот уни қамчиси билан бир марта урди ва у тез (чопа) бошлади. Сўнг у зот: ‹Туяни сотасанми?› — деди. Мен ‹ҳа› деб жавоб бердим. Биз Мадинага етиб келганимизда, Пайғамбар ﷺ саҳобалари билан масжидга борди. Мен ҳам — туяни масжид дарвозаси олдидаги майдончага боғлаб — у зотнинг олдига бордим. Сўнг мен унга: ‹Бу — сизнинг туянгиз›, — дедим. У зот чиқиб, туяни кўздан кечира бошлади ва: ‹Туя — бизники›, — деди. Сўнг Пайғамбар ﷺ бироз (авоқ) олтин юбориб: ‹Буни Жобирга беринг›, — деди. Сўнг у зот: ‹Сен (туянинг) тўлиқ нархини олдингми?› — деди. Мен ‹ҳа› деб жавоб бердим. У зот: ‹Ҳам нарх, ҳам туя — сен учун(дир)›, — деди», — деди.