Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta odamlar qoʻrqib ketdi; bas, Allohning Rasuli ﷺ Abu Talhaga tegishli sekin (yuradigan) bir otga minib, otni choptirgan holda — yolgʻiz oʻzi (oldinga) chiqdi. Soʻng odamlar (ham) otlarini choptirib, uning ortidan minib (chiqdi). U zot qaytganida: «Qoʻrqmanglar (qoʻrqadigan hech narsa yoʻq); va men bu otni juda tez (chopadigan) topdim», — dedi. Shundan keyin oʻsha ot — chopishda hech qachon (oʻzib) oʻtilmadi (yaʼni undan tezroq ot boʻlmadi).Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир марта одамлар қўрқиб кетди; бас, Аллоҳнинг Расули ﷺ Абу Талҳага тегишли секин (юрадиган) бир отга миниб, отни чоптирган ҳолда — ёлғиз ўзи (олдинга) чиқди. Сўнг одамлар (ҳам) отларини чоптириб, унинг ортидан миниб (чиқди). У зот қайтганида: «Қўрқманглар (қўрқадиган ҳеч нарса йўқ); ва мен бу отни жуда тез (чопадиган) топдим», — деди. Шундан кейин ўша от — чопишда ҳеч қачон (ўзиб) ўтилмади (яъни ундан тезроқ от бўлмади).