حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَابْتَاعَهُ ـ أَوْ فَأَضَاعَهُ ـ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَشْتَرِيَهُ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ، فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ وَإِنْ بِدِرْهَمٍ، فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي هِبَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ ".
Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Umar ibn Xattobning shunday deganini eshitdim: «Men Alloh yoʻlida minilishi uchun bir ot berdim va uni olgan kishi uni sotmoqchi boʻldi yoki (eʼtiborsiz qoldirib) parvarish qilmadi. Shuning uchun men — u (otni) arzon sotadi deb oʻylab — uni sotib olmoqchi boʻldim. Men Paygʻambar ﷺ bilan maslahatlashdim; u zot: ‹Uni — bir dirhamga (ham) boʻlsa — sotib olma; chunki oʻz sadaqasini (inʼomini) qaytarib oluvchi — qusugʻini (qaytib) yutuvchi itdek(dir)›, — dedi».Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Мен Умар ибн Хаттобнинг шундай деганини эшитдим: «Мен Аллоҳ йўлида минилиши учун бир от бердим ва уни олган киши уни сотмоқчи бўлди ёки (эътиборсиз қолдириб) парвариш қилмади. Шунинг учун мен — у (отни) арзон сотади деб ўйлаб — уни сотиб олмоқчи бўлдим. Мен Пайғамбар ﷺ билан маслаҳатлашдим; у зот: ‹Уни — бир дирҳамга (ҳам) бўлса — сотиб олма; чунки ўз садақасини (инъомини) қайтариб олувчи — қусуғини (қайтиб) ютувчи итдек(дир)›, — деди».