Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Uhud (jangi) kuni Abdulloh ibn Jubayrni — ellik (kishidan iborat) piyoda (kamonchi)larga sarkarda — qilib tayinladi. U zot ularga: «Oʻz joyingizda turinglar; agar bizni qushlar (oʻlja sifatida) tutib ketayotganini koʻrsangiz ham, — to men sizlarga (odam) yuborguncha — uni tark etmanglar; agar biz kofirlarni magʻlub qilib, ularni qochirganimizni koʻrsangiz (ham), — to men sizlarga (odam) yuborguncha — joyingizni tark etmanglar», — deb koʻrsatma berdi. Soʻng kofirlar magʻlub etildi. Allohga qasamki, men ayollarni — bilakuzuklari va oyoqlari koʻrinib, kiyimlarini koʻtargan holda — qochayotganini koʻrdim. Bas, Abdulloh ibn Jubayrning sheriklari: «Oʻlja! Ey odamlar, oʻlja! Sheriklaringiz gʻolib boʻldi, endi nimani kutyapsizlar?» — dedi. Abdulloh ibn Jubayr: «Allohning Rasuli ﷺ sizlarga aytgan (gap)ni unutdingizmi?» — dedi. Ular: «Allohga qasamki! Biz odamlarning (yaʼni dushmanning) oldiga borib, oʻz ulushimizni oʻljadan yigʻib olamiz», — dedi. Lekin ular ularning oldiga borganda, magʻlub boʻlib, orqaga qaytishga majbur boʻldi. Oʻsha paytda Allohning Rasuli ﷺ ularning orqasida (turib) ularni (qaytishga) chaqirardi. Paygʻambar ﷺ bilan faqat oʻn ikki kishi qoldi va kofirlar bizdan yetmish kishini shahid qildi. Badr (jangi) kuni Paygʻambar ﷺ va sahobalari mushriklarning bir yuz qirq kishisini (yoʻqotgan): yetmishtasi asir olingan va yetmishtasi oʻldirilgan edi. Soʻng Abu Sufyon uch marta: «Muhammad mana bu odamlar orasida bormi?» — dedi. Paygʻambar ﷺ sahobalariga unga javob bermaslikni buyurdi. Soʻng u uch marta: «Abu Quhofaning oʻgʻli (yaʼni Abu Bakr) mana bu odamlar orasida bormi?» — dedi. U yana uch marta: «Xattobning oʻgʻli (yaʼni Umar) mana bu odamlar orasida bormi?» — dedi. Soʻng u oʻz sheriklarining oldiga qaytib: «Bularga kelsak, ular oʻldirildi», — dedi. Umar oʻzini tuta olmay (Abu Sufyonga): «Yolgʻon aytding, Allohga qasamki! Ey Allohning dushmani! Sen sanaganlarning hammasi tirik va seni xafa qiladigan narsa hali (oldinda) turibdi», — dedi. Abu Sufyon: «Bugungi gʻalabamiz — Badr (jangi)dagi (gʻalaba)ngizning evaziga; urushda (gʻalaba) navbatma-navbat (boʻladi) va jang qiluvchilar orasida almashib turadi. Sizlar (oʻldirilgan) kishilaringizning baʼzilarini (badani) buzilgan holda topasizlar; lekin men buni (qilishni) odamlarimga buyurmadim — biroq ularning bu ishidan afsuslanmayman ham», — dedi. Shundan keyin u quvonib: ‹Ey Hubal, yuksal (oliy boʻl)!› — deb (sheʼr) oʻqiy boshladi. Shunda Paygʻambar ﷺ (sahobalariga): «Nega unga javob bermayapsizlar?» — dedi. Ular: «Yo Rasululloh! Nima deylik?» — dedi. U zot: «‹Alloh — eng Oliy va eng Ulugʻ›, — denglar», — dedi. (Soʻng) Abu Sufyon: «Bizda (but) Uzzo bor, sizda esa Uzzo yoʻq», — dedi. Paygʻambar ﷺ (sahobalariga): «Nega unga javob bermayapsizlar?» — dedi. Ular: «Yo Rasululloh! Nima deylik?» — dedi. U zot: «‹Alloh — bizning Yordamchimiz, sizning esa yordamchingiz yoʻq›, — denglar», — dedi.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Уҳуд (жанги) куни Абдуллоҳ ибн Жубайрни — эллик (кишидан иборат) пиёда (камончи)ларга саркарда — қилиб тайинлади. У зот уларга: «Ўз жойингизда туринглар; агар бизни қушлар (ўлжа сифатида) тутиб кетаётганини кўрсангиз ҳам, — то мен сизларга (одам) юборгунча — уни тарк этманглар; агар биз кофирларни мағлуб қилиб, уларни қочирганимизни кўрсангиз (ҳам), — то мен сизларга (одам) юборгунча — жойингизни тарк этманглар», — деб кўрсатма берди. Сўнг кофирлар мағлуб этилди. Аллоҳга қасамки, мен аёлларни — билакузуклари ва оёқлари кўриниб, кийимларини кўтарган ҳолда — қочаётганини кўрдим. Бас, Абдуллоҳ ибн Жубайрнинг шериклари: «Ўлжа! Эй одамлар, ўлжа! Шерикларингиз ғолиб бўлди, энди нимани кутяпсизлар?» — деди. Абдуллоҳ ибн Жубайр: «Аллоҳнинг Расули ﷺ сизларга айтган (гап)ни унутдингизми?» — деди. Улар: «Аллоҳга қасамки! Биз одамларнинг (яъни душманнинг) олдига бориб, ўз улушимизни ўлжадан йиғиб оламиз», — деди. Лекин улар уларнинг олдига борганда, мағлуб бўлиб, орқага қайтишга мажбур бўлди. Ўша пайтда Аллоҳнинг Расули ﷺ уларнинг орқасида (туриб) уларни (қайтишга) чақирарди. Пайғамбар ﷺ билан фақат ўн икки киши қолди ва кофирлар биздан етмиш кишини шаҳид қилди. Бадр (жанги) куни Пайғамбар ﷺ ва саҳобалари мушрикларнинг бир юз қирқ кишисини (йўқотган): етмиштаси асир олинган ва етмиштаси ўлдирилган эди. Сўнг Абу Суфён уч марта: «Муҳаммад мана бу одамлар орасида борми?» — деди. Пайғамбар ﷺ саҳобаларига унга жавоб бермасликни буюрди. Сўнг у уч марта: «Абу Қуҳофанинг ўғли (яъни Абу Бакр) мана бу одамлар орасида борми?» — деди. У яна уч марта: «Хаттобнинг ўғли (яъни Умар) мана бу одамлар орасида борми?» — деди. Сўнг у ўз шерикларининг олдига қайтиб: «Буларга келсак, улар ўлдирилди», — деди. Умар ўзини тута олмай (Абу Суфёнга): «Ёлғон айтдинг, Аллоҳга қасамки! Эй Аллоҳнинг душмани! Сен санаганларнинг ҳаммаси тирик ва сени хафа қиладиган нарса ҳали (олдинда) турибди», — деди. Абу Суфён: «Бугунги ғалабамиз — Бадр (жанги)даги (ғалаба)нгизнинг эвазига; урушда (ғалаба) навбатма-навбат (бўлади) ва жанг қилувчилар орасида алмашиб туради. Сизлар (ўлдирилган) кишиларингизнинг баъзиларини (бадани) бузилган ҳолда топасизлар; лекин мен буни (қилишни) одамларимга буюрмадим — бироқ уларнинг бу ишидан афсусланмайман ҳам», — деди. Шундан кейин у қувониб: ‹Эй Ҳубал, юксал (олий бўл)!› — деб (шеър) ўқий бошлади. Шунда Пайғамбар ﷺ (саҳобаларига): «Нега унга жавоб бермаяпсизлар?» — деди. Улар: «Ё Расулуллоҳ! Нима дейлик?» — деди. У зот: «‹Аллоҳ — энг Олий ва энг Улуғ›, — денглар», — деди. (Сўнг) Абу Суфён: «Бизда (бут) Уззо бор, сизда эса Уззо йўқ», — деди. Пайғамбар ﷺ (саҳобаларига): «Нега унга жавоб бермаяпсизлар?» — деди. Улар: «Ё Расулуллоҳ! Нима дейлик?» — деди. У зот: «‹Аллоҳ — бизнинг Ёрдамчимиз, сизнинг эса ёрдамчингиз йўқ›, — денглар», — деди.